Cztery rynki trzymają Hiszpanię

Hiszpania zakończyła 2025 rok rekordowym wynikiem 96,8 mln zagranicznych turystów. Skala ruchu zaczyna już wykraczać poza poziomy, które jeszcze kilka lat temu wydawały się trudne do osiągnięcia. Sama Wielka Brytania odpowiadała za ponad 19 mln przyjazdów, a kolejne miejsca zajmowały Francja (12,8 mln), Niemcy (12 mln) oraz Włochy (5,7 mln). Oznacza to, że cztery największe rynki źródłowe generują już ponad połowę całego ruchu przyjazdowego do Hiszpanii. W praktyce to właśnie od kondycji i zachowań konsumenckich tych krajów zależy dziś sytuacja całego hiszpańskiego sektora turystycznego.

Co istotne, początek sprzedaży sezonu lato 2026 pokazywał, że rynek wcale nie zamierza hamować. Dynamika rezerwacji na kluczowych rynkach pozostawała bardzo wysoka, szczególnie w Portugalii (+58 proc.), Niemczech (+35 proc.) oraz Francji (+17 proc.). Nawet dojrzały rynek brytyjski nadal notował wzrosty na poziomie 11 proc., co przy jego ogromnej skali ma dla Hiszpanii fundamentalne znaczenie.

Jednocześnie coraz mocniej zaczęły pojawiać się pytania o granice dalszego wzrostu hiszpańskiej turystyki. Steve Heapy, CEO Jet2, w rozmowie z Hosteltur ostrzegał, że hiszpański sektor turystyczny zaczyna wchodzić w niebezpieczną fazę utraty konkurencyjności. Zwracał uwagę przede wszystkim na gwałtownie rosnące ceny wakacji, presję kosztową oraz coraz większe ryzyko odpływu części klientów do tańszych kierunków. Według danych przywoływanych przez Jet2 średni koszt wakacji w Hiszpanii wzrósł w ciągu kilku lat nawet o około 50 proc.

To właśnie w takim momencie rynek został dodatkowo uderzony przez wybuch konfliktu na Bliskim Wschodzie i gwałtowny wzrost cen ropy. Branża zaczęła obawiać się scenariusza, w którym rekordowy popyt zderzy się jednocześnie z ograniczoną podażą miejsc noclegowych, rosnącymi kosztami operacyjnymi i coraz większą presją cenową po stronie klientów.

Ropa podbiła stawkę

Wybuch konfliktu na Bliskim Wschodzie natychmiast wywołał obawy o gwałtowny wzrost kosztów w turystyce. Jeszcze na początku stycznia baryłka ropy Brent kosztowała ok. 61 dolarów. W kolejnych tygodniach ceny zaczęły jednak dynamicznie rosnąć, momentami przekraczając poziom 100 dolarów za baryłkę.

Dla branży turystycznej oznaczało to ryzyko kolejnej fali podwyżek. Wyższe ceny paliwa uderzają przede wszystkim w transport lotniczy, ale przekładają się również na koszty funkcjonowania hoteli i całego sektora usług turystycznych. W praktyce rynek zaczął obawiać się scenariusza, w którym rekordowo droga już Hiszpania stanie się dla części klientów zwyczajnie zbyt kosztowna.

Szczególnie istotne było to dla Hiszpanii, której model turystyczny opiera się przede wszystkim na ruchu lotniczym i ogromnej skali masowej turystyki. Nawet niewielki wzrost kosztów podróży może przy takich wolumenach bardzo szybko przełożyć się na zachowania konsumentów. W praktyce rynek zareagował jednak znacznie bardziej selektywnie, niż początkowo zakładano. I to właśnie dane dotyczące dynamiki rezerwacji pokazują dziś najlepiej, które regiony Hiszpanii zaczęły wygrywać w nowej rzeczywistości kosztowej.

Hiszpania zaczęła się dzielić

Najciekawsze wnioski przynoszą dane dotyczące dynamiki rezerwacji już po wybuchu konfliktu na Bliskim Wschodzie i gwałtownym wzroście cen ropy. To właśnie wtedy rynek miał zweryfikować, czy rekordowo droga Hiszpania nadal będzie w stanie utrzymać wysoką dynamikę sprzedaży.

Dane pokazują jednak, że reakcja klientów była bardzo nierównomierna. Najmocniej wyróżniają się Madryt oraz Katalonia. W obu regionach dynamika rezerwacji po chwilowym osłabieniu ponownie zaczęła mocno rosnąć. W połowie kwietnia Madryt przekraczał poziom +70 proc. rok do roku, a Katalonia zbliżała się do +65 proc. Oba regiony bardzo szybko odrobiły spadki z końca marca.

Stabilnie wygląda również Region Walencji. Przez większość analizowanego okresu dynamika rezerwacji utrzymywała się tam w przedziale +20 do +40 proc. względem 2025 r., a region uniknął gwałtownych spadków widocznych w innych częściach kraju.

Znacznie bardziej niestabilnie zachowywały się natomiast Baleary i Wyspy Kanaryjskie. Baleary jeszcze w marcu rosły momentami o ponad 40 proc., by później wyraźnie wyhamować. Jeszcze większe wahania widoczne były na Wyspach Kanaryjskich, które okresowo schodziły nawet poniżej poziomu z 2025 r. To jedyny analizowany region, który chwilowo notował ujemną dynamikę rezerwacji.

Andaluzja zachowywała się bardziej stabilnie niż kierunki wyspiarskie, choć również tam widoczne było wyraźne spowolnienie na przełomie marca i kwietnia. Region szybko wrócił jednak do wzrostów przekraczających +50 proc. rok do roku.

Dane pokazują więc bardzo wyraźnie, że po wybuchu konfliktu Hiszpania przestała zachowywać się jak jeden rynek. Najlepiej radziły sobie regiony miejskie i kontynentalne, podczas gdy kierunki najmocniej uzależnione od transportu lotniczego zaczęły wyraźnie tracić dynamikę.

Hiszpania przejęła ruch z innych kierunków

Najbardziej interesujące są jednak dane dotyczące realnie odbytych pobytów już po wybuchu konfliktu. To kluczowa różnica, ponieważ wykres nie pokazuje planów zakupowych ani nowych rezerwacji, ale faktyczne podróże klientów w sytuacji gwałtownego wzrostu niepewności geopolitycznej. Wartość 100 oznacza tutaj poziom tygodnia poprzedniego. Każdy wynik powyżej 100 oznacza więc wzrost liczby odbytych pobytów względem poprzedniego tygodnia, a poniżej 100 — spadek.

W praktyce część rynku zaczęła szukać alternatywy dla kierunków postrzeganych jako bardziej ryzykowne. Dotyczyło to przede wszystkim części Azji oraz regionów Bliskiego Wschodu. Dla wielu klientów Hiszpania stała się najbezpieczniejszym dużym kierunkiem masowym z rozwiniętą siatką lotniczą, ogromną bazą hotelową i możliwością szybkiego przejęcia ruchu.

Najmocniej widać to na rynkach takich jak Irlandia i Francja. W przypadku Irlandii tygodniowa dynamika pobytów przez większość analizowanego okresu utrzymywała się wyraźnie powyżej poziomu 120, by na początku maja dojść nawet do okolic 150. Oznacza to, że liczba odbytych pobytów była momentami o połowę wyższa niż tydzień wcześniej. Bardzo mocno wyglądała również Francja, która w połowie kwietnia przekraczała poziom 145.

Stabilnie zachowywały się także Włochy oraz Portugalia. Włoski rynek po chwilowym osłabieniu wrócił do poziomów ok. 130, a Portugalia przez większość okresu utrzymywała dynamikę w przedziale 110–125.

Znacznie bardziej ostrożnie reagowały natomiast Niemcy i Wielka Brytania. Niemcy notowali największe wahania spośród analizowanych rynków, momentami spadając nawet poniżej poziomu 90. Z kolei Wielka Brytania utrzymywała się przez większość okresu bardzo blisko poziomu 100–110, co przy skali brytyjskiego rynku i tak oznaczało utrzymanie bardzo wysokiego wolumenu ruchu.

Dane pokazują więc, że mimo wojny i gwałtownego wzrostu kosztów podróży Hiszpania nie tylko utrzymała popyt, ale częściowo przejęła również ruch z innych regionów świata. Szczególnie widoczne było to na rynkach, które szybciej reagują na kwestie bezpieczeństwa i elastyczniej zmieniają kierunki wyjazdów.

Okiem eksperta Turistico

Najważniejszy wniosek z danych jest paradoksalny. Konflikt na Bliskim Wschodzie i gwałtowny wzrost cen ropy nie osłabiły pozycji Hiszpanii, lecz jeszcze mocniej pokazały jej znaczenie jako „bezpiecznego hubu” światowej turystyki masowej. W momencie destabilizacji innych regionów świata część klientów nie zrezygnowała z podróży — po prostu przekierowała je do Hiszpanii.

To jednak nie oznacza, że hiszpański rynek jest dziś w komfortowej sytuacji. Wręcz przeciwnie. Rekordowy popyt zaczyna coraz mocniej zderzać się z ograniczoną podażą. Problemem nie staje się już brak klientów, ale zdolność do dalszej obsługi wzrostu przy coraz wyższych kosztach operacyjnych i coraz większej presji społecznej w samych regionach turystycznych.

Dane bardzo wyraźnie pokazują również, że Hiszpania przestaje funkcjonować jako jednolity rynek. W nowej rzeczywistości najlepiej radzą sobie regiony kontynentalne i miejskie, takie jak Madryt, Katalonia czy Walencja. Znacznie większą presję zaczynają odczuwać natomiast kierunki wyspiarskie, szczególnie mocno uzależnione od kosztów transportu lotniczego.

Jednocześnie coraz bardziej widoczna staje się zależność Hiszpanii od kondycji kilku największych rynków źródłowych. Szczególnie istotne pozostają tutaj Wielka Brytania i Niemcy, odpowiadające łącznie za ponad 30 mln przyjazdów rocznie. I choć oba rynki nadal utrzymują bardzo wysokie wolumeny ruchu, dane pokazują wyraźnie słabszą dynamikę niż w przypadku Francji, Irlandii czy części rynków południowoeuropejskich. Szczególnie Niemcy zaczynają wyglądać na rynek coraz bardziej wrażliwy cenowo.

Dla branży turystycznej może to oznaczać początek bardzo istotnej zmiany strukturalnej. W kolejnych latach coraz ważniejsza stanie się nie tylko sama obecność produktu hiszpańskiego w ofercie, ale również dostęp do odpowiednich allotmentów, gwarancji hotelowych oraz regionów o bardziej stabilnej dynamice cenowej.

Dlatego pytanie „czy w Hiszpanii zabraknie łóżek?” nie dotyczy dziś fizycznego braku miejsc noclegowych. Coraz częściej chodzi o coś znacznie ważniejszego — dostępność dobrego produktu w akceptowalnej cenie.

Artykuł w oparciu o publikacje Hosteltur na podstawie danych Travelgate

Wiecej o Hiszpanii przeczytasz tutaj

Artykuł Czy w Hiszpanii zabraknie łóżek? Rekordowy popyt zderza się z nową rzeczywistością pochodzi z serwisu Turistico.

Rok 2025 w polskiej turystyce wyjazdowej zapisuje się jako jeden z najmocniejszych w historii rynku. Skala jest bezprecedensowa – blisko 10 milionów klientów korzystających z oferty biur podróży to poziom, który jeszcze kilka lat temu wydawał się poza zasięgiem. I co najważniejsze: to nie jest jednorazowy pik, tylko efekt kilkuletniego, konsekwentnego wzrostu.

Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda stabilnie. Liderzy pozostają ci sami – Włochy i Hiszpania przekraczają 3 miliony przyjazdów z Polski, Turcja utrzymuje się na poziomie blisko 2 milionów, a Grecja i Chorwacja pozostają w ścisłej czołówce powyżej miliona . Układ sił się nie zmienia. Ale to tylko powierzchnia.

Bo prawdziwa zmiana dzieje się pod spodem.

Turcja – przez ostatnie lata główny beneficjent wzrostu – wyraźnie traci impet. Po spektakularnych dynamikach w poprzednich sezonach, rok 2025 przynosi już tylko +2,6% wzrostu . W tym samym czasie Hiszpania przyspiesza (+24%), przekraczając 3 miliony przyjazdów i budując jeszcze większą skalę noclegów, a rynki takie jak Malta, Portugalia czy Cypr rosną w tempie dwucyfrowym . To nie jest zmiana liderów. To przetasowanie dynamiki.

I właśnie w tym momencie rynek wchodzi w 2026 rok.

Bo choć popyt pozostaje bardzo silny, to jego przyszłość przestaje być oczywista. Narastające napięcia na Bliskim Wschodzie wprowadzają realną niepewność dla części kluczowych kierunków – zarówno w kontekście bezpieczeństwa percepcyjnego, jak i operacyjnego. A to w turystyce działa natychmiast: nie poprzez spadek popytu jako takiego, ale poprzez jego gwałtowne przesunięcia.

Dlatego 2026 rok nie będzie walką o wzrost. Będzie walką o przepływy.

O to, które kierunki przejmą popyt w przypadku zaburzeń. Które będą w stanie szybko zwiększyć podaż. I które wykorzystają moment, w którym decyzje klientów przestają być oczywiste, a zaczynają być reaktywne.

Rynek jest duży jak nigdy wcześniej. Ale jednocześnie bardziej wrażliwy niż kiedykolwiek.

Artykuł Podsumowanie 2025 roku w polskiej turystyce wyjazdowej pochodzi z serwisu Turistico.

Europa na poziomie sprzed pandemii. 11,1 mln operacji w 2025 roku

Europejski rynek lotniczy w 2025 roku formalnie zakończył proces odbudowy po pandemii. W obszarze Eurocontrol kontrolowano 11,1 mln lotów, co oznacza wzrost o 4% względem 2024 roku oraz powrót do skali operacyjnej obserwowanej w 2019 roku. Rekord dziennego ruchu przypadł na 18 lipca 2025 roku, kiedy liczba operacji osiągnęła 37 034 loty. Dane potwierdzają zakończenie fazy odbudowy i przejście rynku do nowej równowagi operacyjnej.

Tempo wzrostu pozostaje zróżnicowane pomiędzy segmentami ruchu. Ruch wewnątrzeuropejski wzrósł o 3% rok do roku, natomiast segment połączeń między Europą a resztą świata zwiększył się o 8%. Oznacza to, że najszybciej rosnącą częścią rynku pozostają operacje pozaeuropejskie. Struktura wzrostu wskazuje na dalszą odbudowę tras długodystansowych, które w poprzednich latach pozostawały najbardziej opóźnionym segmentem odbudowy.

Rok 2025 przyniósł również zmianę strukturalną rynku. Linie niskokosztowe odpowiadały za 35,4% wszystkich operacji, wyprzedzając przewoźników tradycyjnych, których udział wyniósł 34,7%. Różnica ma charakter symboliczny, jednak jej znaczenie jest fundamentalne dla modelu funkcjonowania rynku europejskiego. Jednocześnie dynamika operacji potwierdza utrzymującą się przewagę wzrostową segmentu low-cost, który zwiększył liczbę lotów o 6% względem 2024 roku, wobec 4% wzrostu w segmencie tradycyjnych linii. Segment przewoźników regionalnych pozostaje stabilny.

Wzrost ruchu odbywał się w warunkach rosnącej presji operacyjnej. Średnie opóźnienie ATFM* na lot wyniosło 2,1 minuty, wobec 1,9 minuty rok wcześniej. Wzrost opóźnień wskazuje na stopniowe pogarszanie się parametrów przepustowości systemu zarządzania ruchem lotniczym, szczególnie w okresach szczytowego natężenia operacji. Zjawisko to jest typowe dla rynków powracających do wysokich poziomów ruchu przy ograniczonej elastyczności infrastrukturalnej.

Jednocześnie rok 2025 przyniósł istotną zmianę po stronie kosztowej. Średnia cena paliwa lotniczego spadła o 9% względem 2024 roku. Niższe koszty paliwa ograniczały presję kosztową przewoźników i poprawiały warunki ekonomiczne operacji, choć nie prowadziły do jednoznacznej korekty poziomów taryfowych. W praktyce oznacza to, że zmienność cen paliwa przestała być głównym czynnikiem destabilizującym rynek w analizowanym okresie.

*ATFM (Air Traffic Flow Management) zarządza przepływem ruchu lotniczego, zapewniając bezpieczne i efektywne użytkowanie przestrzeni powietrznej. Opóźnienia ATFM mogą wynikać z różnych czynników. Należą do nich złe warunki pogodowe, ograniczenia przestrzeni powietrznej i awarie systemów. Również strajki kontrolerów ruchu lotniczego oraz przekroczenia zdolności obsługowych lotnisk wpływają na opóźnienia.

Polska wśród największych rynków lotniczych Europy

Na tle największych europejskich rynków lotniczych rok 2025 przyniósł wyraźne różnice dynamiki wzrostu. Największe systemy operacyjne pozostają stabilne pod względem wolumenu. Wielka Brytania utrzymała pozycję lidera z poziomem 5 609 operacji dziennie (+2% r/r), Hiszpania odnotowała 5 211 lotów (+5%), a Niemcy 4 888 operacji (+4%). Wskaźniki wzrostu największych rynków pozostają umiarkowane i zbliżone do tempa stabilizacji systemowej.

Na tym tle rynek polski wyróżnia się skalą dynamiki. Polska osiągnęła 1 338 operacji dziennie, notując wzrost rzędu 9% względem 2024 roku. Jest to najwyższa dynamika wśród państw z pierwszej dziesiątki największych rynków lotniczych Europy. W ujęciu strukturalnym oznacza to, że Polska pozostaje jednym z najszybciej rosnących rynków operacyjnych w regionie.

Porównanie z poziomami sprzed pandemii dodatkowo wzmacnia ten obraz. Podczas gdy Niemcy pozostają 13% poniżej skali z 2019 roku, a Wielka Brytania notuje nadal ujemne odchylenie, Polska przekracza poziom ruchu sprzed COVID (+18% względem 2019). Dane wskazują na trwałą zmianę pozycji Polski w strukturze europejskiego rynku lotniczego.

Awans Polski do grona największych rynków operacyjnych ma charakter systemowy. W 2025 roku Polska weszła do pierwszej dziesiątki państw pod względem liczby operacji, wypierając Szwajcarię. Wskaźniki wzrostu sugerują, że rynek polski znajduje się w fazie ekspansji podaży, podczas gdy największe rynki Europy funkcjonują w logice stabilizacji.

Europa Wschodnia przyspiesza

Dynamika ruchu lotniczego w Europie w 2025 roku pozostaje silnie zróżnicowana geograficznie. Najwyższe wzrosty odnotowano w państwach Europy Południowo-Wschodniej oraz na rynkach peryferyjnych. Mołdawia zwiększyła liczbę operacji o 38% względem 2024 roku, Izrael o 33%, a Bośnia i Hercegowina o 19%. Dane potwierdzają utrzymującą się wysoką zmienność rynków znajdujących się poza rdzeniem największych systemów operacyjnych Europy.

W przeciwieństwie do rynków wzrostowych, część państw Europy Północno-Zachodniej pozostaje w stagnacji lub notuje spadki. Szwecja odnotowała ujemną dynamikę ruchu (-3% r/r), a tempo wzrostu w największych gospodarkach regionu pozostaje umiarkowane. Wielka Brytania zwiększyła liczbę operacji o 2%, Niemcy o 4%, a Francja o 3%.

Struktura wzrostu wskazuje na utrzymującą się asymetrię odbudowy rynku lotniczego. Państwa Europy Południowej oraz Południowo-Wschodniej kontynuują ekspansję operacyjną, podczas gdy rynki północne funkcjonują w logice stabilizacji. Zjawisko to pozostaje spójne z obserwowanymi trendami popytowymi, w których segment ruchu turystycznego odgrywa coraz większą rolę.

Na tle europejskich dynamik rynek polski utrzymuje wysokie tempo wzrostu. Polska zwiększyła liczbę operacji o 9% względem 2024 roku, co plasuje ją w gronie najszybciej rosnących rynków w regionie. Wskaźnik wzrostu pozostaje istotnie wyższy niż w największych systemach operacyjnych Europy Zachodniej.

Istambuł największym hubem operacyjnym 2025 roku

Ranking największych lotnisk w Europie w 2025 roku potwierdza utrzymującą się dominację portu lotniczego w Istambule. Lotnisko to obsługiwało średnio 1 491 operacji dziennie, notując wzrost o 6% względem 2024 roku i pozostając największym lotniskiem w europejskiej sieci Eurocontrol.

Największe huby Europy Zachodniej funkcjonują w warunkach niskiej dynamiki. Amsterdam osiągnął 1 351 operacji dziennie (+1% r/r), London Heathrow 1 315 (+1%), a Paris Charles de Gaulle 1 314 (+3%). Dane wskazują na stabilizację wolumenów w dojrzałych systemach przesiadkowych, bez wyraźnej ekspansji operacyjnej.

Porównanie z poziomami sprzed pandemii pokazuje istotne różnice strukturalne. Niemieckie porty lotnicze pozostają wyraźnie poniżej skali z 2019 roku — Frankfurt o 10%, a Monachium aż o 19%. Oznacza to, że niemiecki system lotniczy wciąż nie zakończył procesu odbudowy przepustowości.

W przeciwieństwie do rynków północnych, porty Europy Południowej funkcjonują powyżej poziomów sprzed pandemii. Ateny notują ruch wyższy o 26% względem 2019 roku, Barcelona o 5%, a Rzym o 4%. W 2025 roku do grona lotnisk operujących powyżej poziomów sprzed pandemii dołączyły również Madryt oraz London Heathrow.

Przewoźnicy niskokosztowi wygrywają na europejskim niebie

Dane Eurocontrol za 2025 rok potwierdzają utrzymującą się dominację największych grup przewoźników niskokosztowych w europejskim systemie operacyjnym. Ryanair Group pozostaje największym operatorem w sieci, realizując średnio 3 184 operacje dziennie, co oznacza wzrost o 5% względem 2024 roku. Skala działalności tej grupy znacząco przewyższa poziomy notowane przez pozostałych przewoźników.

Drugą pozycję zajmuje easyJet Group z poziomem 1 611 operacji dziennie (+4%), a trzecią Turkish Airlines Group, który odnotował 1 559 lotów dziennie (+9%). Struktura rankingu wskazuje na silną koncentrację ruchu wokół przewoźników operujących w modelach wysokiej intensywności wykorzystania floty.

Wyraźne różnice widoczne są w segmencie przewoźników tradycyjnych. Lufthansa Airlines pozostaje jedynym operatorem w pierwszej części zestawienia notującym spadek liczby operacji (-2% r/r), przy jednocześnie silnie ujemnym odchyleniu względem 2019 roku (-24%). Dane te pokazują, że część przewoźników sieciowych nadal funkcjonuje w warunkach ograniczonej skali działalności.

Porównanie z poziomami sprzed pandemii wskazuje na strukturalną zmianę równowagi rynkowej. Ryanair Group realizuje o 37% więcej operacji niż w 2019 roku, a Wizz Air Group aż o 54% więcej. W przeciwieństwie do przewoźników niskokosztowych, część tradycyjnych operatorów pozostaje poniżej dawnych wolumenów. easyJet notuje nadal niewielkie ujemne odchylenie (-4%), natomiast Lufthansa pozostaje jednym z najbardziej dotkniętych przewoźników wśród największych grup operacyjnych.

Najwięksi rosną wolniej, dynamika przechodzi do drugiego szeregu

Największe różnice dynamiki operacji lotniczych w 2025 roku widoczne są poza ścisłą czołówką rynku. Wzrosty koncentrują się w liniach o mniejszym wolumenie, podczas gdy najwięksi gracze notują zmiany jednocyfrowe. Najwyższą dynamikę odnotowała grupa SAS (+14%), a następnie Pegasus (+13%) oraz SunExpress (+10%). Wysokie tempo wzrostu pojawia się także wśród przewoźników niskokosztowych i hybrydowych, co potwierdza, że ekspansja w 2025 roku była napędzana głównie przez segmenty bardziej elastyczne kosztowo i operacyjnie.

Na tle największych europejskich operatorów stabilną dynamikę utrzymuje LOT, który odnotował wzrost liczby operacji o 8% względem 2024 roku. Wynik ten plasuje narodowego przewoźnika w grupie linii zwiększających skalę działalności szybciej niż średnia dla segmentu tradycyjnych przewoźników sieciowych.

Jednocześnie po stronie spadków widoczna jest wyraźna polaryzacja rynku. Najsilniejszą redukcję operacji odnotowały ITA Airways (-10%), DHL Group (-7%) oraz Iberia (-5%). Skala tych zmian, choć procentowo istotna, dotyczy przewoźników o odmiennych modelach biznesowych — od linii sieciowych po operatorów cargo.

Poza zakresem raportu pozostają przewoźnicy funkcjonujący w modelach wyspecjalizowanych, w tym Enter Air – największa prywatna linia lotnicza w Polsce. Przewoźnik dysponuje flotą 34 samolotów Boeing 737, co plasuje go w gronie największych operatorów czarterowych w Europie. Brak Enter Air w zestawieniach Eurocontrol nie wynika ze skali działalności przewoźnika, lecz z metodologii raportu, który koncentruje się na liniach generujących najwyższy wolumen operacji sieciowych w europejskiej przestrzeni IFR. Linie czarterowe, mimo dużego znaczenia dla ruchu pasażerskiego, operują w modelu o niższej intensywności rotacyjnej niż przewoźnicy niskokosztowi i sieciowi. W ujęciu krajowym znaczenie Enter Air pozostaje jednak fundamentalne. Przewoźnik jest jednym z kluczowych filarów polskiego rynku wyjazdów zorganizowanych oraz jednym z największych dostawców podaży miejsc w segmencie turystyki czarterowej. Dynamiczny wzrost ruchu leisure w Europie wskazuje, że rola takich operatorów w strukturze rynku systematycznie rośnie, choć nie zawsze znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w agregatach sieciowych Eurocontrol.

Struktura dynamik potwierdza utrzymującą się fragmentację europejskiego rynku lotniczego. Wzrosty nie są już domeną wyłącznie największych grup, lecz coraz częściej pojawiają się w liniach średniej wielkości, regionalnych lub wyspecjalizowanych. To sygnał stabilizacji rynku po okresie odbudowy, w którym decyzje o zwiększaniu lub redukcji podaży mają charakter selektywny, a nie systemowy.

Punktualność rośnie, a LOT utrzymuje solidną pozycję

W 2025 roku punktualność przylotów w europejskiej sieci wyniosła 76,1%, co oznacza wzrost o 3,5 p.p. względem 2024 roku. Poprawa nastąpiła mimo dalszego wzrostu ruchu lotniczego. Do poziomu z 2019 roku nadal jednak brakuje około 2 p.p., co pokazuje, że operacyjna stabilizacja rynku wciąż trwa.

W czołówce zestawienia znalazły się SAS (87%) oraz Widerøe (86%), a poziom 85% osiągnęły Iberia Group oraz Iberia Regional. Jednocześnie aż 27 z 30 analizowanych operatorów poprawiło swoje wskaźniki rok do roku. Największe wzrosty odnotowały SunExpress (+10 p.p.), British Airways (+9 p.p.) oraz Lufthansa (+8 p.p.).

Na tle największych europejskich przewoźników LOT osiągnął punktualność na poziomie 82%. Wynik ten plasuje polskiego przewoźnika powyżej średniej sieci i w grupie linii o relatywnie stabilnej operacji. Różnice między przewoźnikami pozostają jednak znaczące – od poziomów bliskich 90% do wartości oscylujących w okolicach 70%.

Dane potwierdzają, że w 2025 roku poprawa punktualności była zjawiskiem systemowym. Nie zmienia to jednak faktu, że stabilność operacyjna pozostaje jednym z głównych czynników różnicujących jakość produktu linii lotniczych.

76% lotów jest punktualnych

Ranking największych portów lotniczych ujawnia duże różnice w jakościoperacyjnej. Najwyższą punktualność startów odnotowały lotniska skandynawskie. Sztokholm osiągnął poziom ok. 85%, Oslo 84%, a Kopenhaga 82%. To wartości znacząco powyżej średniej sieci. Wysoką regularność utrzymały również Istanbul, Londyn Heathrow oraz Wiedeń, gdzie wskaźniki oscylowały w okolicach 79–81%.

W środkowej części zestawienia znalazły się największe huby Europy Zachodniej. Frankfurt, Paryż CDG czy Amsterdam notowały punktualność w przedziale 68–72%. Wyniki te, choć stabilne, pokazują skalę presji operacyjnej charakterystycznej dla największych węzłów przesiadkowych. Wysoka liczba operacji oraz złożoność siatki połączeń zwiększają wrażliwość systemu na zakłócenia.

Największe wyzwania operacyjne widoczne były w dolnej części rankingu. Lizbona osiągnęła poziom ok. 49%, Nicea i Zurych ok. 60–61%. Spadki rok do roku w tych portach należały do najbardziej zauważalnych. W praktyce oznacza to rosnące problemy przepustowościowe, ograniczenia infrastrukturalne lub napięcia operacyjne w szczytach ruchu.

Na tle całej sieci szczególnie interesujące są zmiany rok do roku. Aż 25 z 30 analizowanych lotnisk poprawiło punktualność startów. Największe wzrosty odnotowały Monachium (+13 pkt proc.), Rzym Fiumicino (+10) oraz Londyn Heathrow (+10).

Opóźnienia maleją, ale źródła niestabilności pozostają

W 2025 roku średnie opóźnienie na lot w europejskiej sieci wyniosło 14,6 minuty. To wynik o 16% lepszy niż w 2024 roku, mimo wzrostu ruchu o 4%. System działał więc stabilniej, ale poprawa nie zmienia ogólnego obrazu. Poziom opóźnień nadal pozostaje wyższy niż w 2019 roku, co potwierdza, że europejskie lotnictwo funkcjonuje w warunkach trwałej presji operacyjnej.

Struktura opóźnień pokazuje wyraźną dominację czynników reakcyjnych. Odpowiadały one za 6,5 minuty na lot wobec 8,0 minut rok wcześniej. To kluczowy element interpretacyjny. Problemem nie są pojedyncze zakłócenia, lecz efekt domina. Zaburzenia operacyjne kumulują się i przenoszą pomiędzy rynkami, liniami i lotniskami. Opóźnienia przypisywane liniom lotniczym również spadły, z 4,3 do 3,7 minuty na lot, co wskazuje na poprawę stabilności operacji po stronie przewoźników.

Segment zarządzania ruchem lotniczym nadal pozostaje jednym z głównych źródeł napięć systemowych. Średnie opóźnienie ATFM en-route wyniosło 1,7 minuty na lot. To wynik lepszy niż w rekordowo trudnym 2024 roku, ale nadal niemal dwukrotnie wyższy niż europejski cel efektywnościowy wynoszący 0,9 minuty. System poprawił parametry, lecz wciąż działa powyżej poziomu uznawanego za optymalny.

Najważniejszy wniosek wynika jednak z rozkładu przyczyn. Problemy przepustowości i dostępności personelu ATC odpowiadają za 58% wszystkich minut opóźnień en-route. Pogoda generuje kolejne 28%. Oznacza to, że dominują czynniki strukturalne, a nie incydentalne. Europejska przestrzeń powietrzna pozostaje systemem o ograniczonej elastyczności, szczególnie w okresach szczytowych.

W tym kontekście szczególnego znaczenia nabierają strajki i zakłócenia operacyjne. Opóźnienia przypisywane bezpośrednio do kategorii „disruptions” pozostają relatywnie niewielkie w skali roku, lecz ich wpływ systemowy jest wyraźny. Strajki we Francji na początku lipca spowodowały skokowy wzrost opóźnień reakcyjnych w całej europejskiej sieci. Zakłócenia miały charakter ponadregionalny. Francja jako jeden z kluczowych obszarów kontroli ruchu lotniczego pełni bowiem funkcję węzła przepustowościowego dla znacznej części ruchu w Europie.

Podobny mechanizm obserwowano pod koniec lata w regionie Bałkanów. Strajki i zakłócenia operacyjne w Serbii przełożyły się na wzrost niestabilności siatki. Dane miesięczne pokazują, że nawet przy poprawie wskaźników rocznych, pojedyncze epizody zakłóceniowe nadal generują gwałtowne pogorszenia parametrów operacyjnych.

To właśnie ten element najlepiej opisuje obecną kondycję systemu. Strajki nie są dominującą kategorią minut opóźnień, ale mają ponadproporcjonalny wpływ na stabilność sieci. Powodują gwałtowne wzrosty opóźnień reakcyjnych, które rozlewają się po całej siatce połączeń.

W praktyce oznacza to, że europejski system lotniczy działa stabilniej niż w 2024 roku, lecz nadal funkcjonuje w środowisku wysokiej wrażliwości na zakłócenia operacyjne, instytucjonalne i kadrowe. Spadek średnich opóźnień nie eliminuje ryzyka systemowego. Problem ma charakter strukturalny i będzie powracał wraz z dalszym wzrostem ruchu lotniczego.

Geopolityka zmienia mapę ruchu dalekodystansowego

Ruch dalekodystansowy w Europie w 2025 roku pozostaje jednoznacznie zdominowany przez kierunki do Stanów Zjednoczonych. Aż siedem z dziesięciu najintensywniejszych relacji long-haul obejmuje rynek amerykański, co potwierdza, że ruch transatlantycki nadal stanowi fundament połączeń międzykontynentalnych.

Najwyższą dynamikę wzrostu odnotowano jednak poza głównym nurtem transatlantyckim – na trasie Egipt – Rosja. Wzrost ten ma charakter strukturalny i jest bezpośrednio związany z sankcjami nałożonymi na Rosję oraz wynikającą z nich rekonfiguracją siatki połączeń. Ograniczona dostępność wielu rynków europejskich i dalekodystansowych doprowadziła do silnej koncentracji ruchu na relatywnie niewielkiej liczbie kierunków operacyjnie i regulacyjnie stabilnych.

Egipt stał się jednym z kluczowych beneficjentów tej zmiany. Skala wzrostu nie odzwierciedla klasycznej ekspansji rynku long-haul, lecz przesunięcie i koncentrację przepływów pasażerskich wynikających z uwarunkowań geopolitycznych. W praktyce oznacza to, że dynamika tej relacji jest efektem zmian strukturalnych w dostępności rynku, a nie standardowego wzrostu popytu turystycznego.

Przewoźnicy niskokosztowi zdominowali europejskie niebo

Segmentacja rynku operacji lotniczych w Europie pokazuje, że rok 2025 należał do przewoźników niskokosztowych, którzy nie tylko utrzymali największy udział w ruchu, ale również zwiększyli liczbę wykonywanych operacji. Średnia dzienna liczba lotów w tym segmencie wzrosła o 6% rok do roku, co przełożyło się na dalsze umocnienie pozycji low-costów względem tradycyjnych linii regularnych.

Segment tradycyjnych przewoźników również odnotował wzrost liczby operacji, jednak dynamika była wyraźnie niższa. W praktyce oznacza to kontynuację strukturalnej zmiany europejskiego rynku, w której tanie linie przestają być jedynie uzupełnieniem systemu, a stają się jego głównym motorem wzrostu.

Segment regionalny pozostał na poziomie zbliżonym do roku 2024, co wskazuje na stabilizację po wcześniejszych wahaniach. Jednocześnie jest to obszar rynku, który nadal znajduje się najdalej od poziomów sprzed pandemii, co wynika zarówno z ograniczeń flotowych, jak i zmian modelu siatki połączeń w Europie.

Lotnictwo biznesowe odnotowało umiarkowany wzrost, potwierdzając stabilny popyt na operacje typu point-to-point o wysokiej elastyczności. W przeciwieństwie do rynku pasażerskiego, segment ten wykazuje znacznie mniejszą zmienność sezonową.

Segment cargo pozostaje relatywnie niewielki w strukturze całego ruchu i w 2025 roku odnotował niewielki spadek liczby operacji. Jest to zgodne z obserwowaną w Europie normalizacją rynku po wyjątkowo wysokich wolumenach w latach wcześniejszych.

Operacje nieregularne utrzymały skalę zbliżoną do roku poprzedniego, jednak nadal pozostają znacząco poniżej poziomów z 2019 roku. Kluczowym czynnikiem jest tu trwała zmiana geografii ruchu oraz ograniczenia w relacjach z rynkami wschodnimi.

Najsilniejszą dynamikę wzrostu odnotował segment wojskowy. Wzrost liczby operacji w tej kategorii ma charakter strukturalny i wpisuje się w szersze zmiany geopolityczne obserwowane w europejskiej przestrzeni powietrznej.

Okiem eksperta Turictico: Wzrost tak, ale bez euforii. Prognozy dla lotnictwa w Europie

Rok 2025 potwierdził stabilizację europejskiego rynku lotniczego, a prognozy Eurocontrolu wskazują, że najbliższe lata będą okresem wzrostu, ale już bez efektu dynamicznego odbicia obserwowanego po pandemii. Liczba operacji w obszarze zarządzanym przez Eurocolntol osiągnęła poziom porównywalny z okresem sprzed COVID-19, co oznacza, że rynek wszedł w fazę normalizacji, w której tempo zmian staje się bardziej przewidywalne, choć wyraźnie niższe niż w latach bezpośrednio po kryzysie.

Prognoza na 2026 rok zakłada dalszy wzrost ruchu lotniczego, przy czym dynamika ma utrzymać się na umiarkowanym poziomie. W scenariuszu bazowym liczba operacji ma przekroczyć 11,4 mln lotów, a więc wzrosnąć o ponad 3% rok do roku. Jednocześnie szeroki przedział prognozy – od scenariusza niskiego do wysokiego – podkreśla utrzymującą się niepewność, wynikającą przede wszystkim z czynników geopolitycznych, sytuacji makroekonomicznej oraz ryzyk regulacyjnych.

W horyzoncie długoterminowym Eurocontrol przewiduje, że średnie tempo wzrostu ruchu lotniczego w Europie w latach 2027–2031 wyniesie około 1,8% rocznie. Oznacza to wyraźne spowolnienie względem okresu sprzed pandemii, kiedy rynek rozwijał się szybciej, ale jednocześnie wskazuje na wejście sektora w bardziej dojrzałą fazę cyklu koniunkturalnego. Wzrost nie jest już napędzany efektem odrabiania strat, lecz stopniową ekspansją popytu.

Strukturalne różnice pomiędzy regionami Europy mają się utrzymać. Najsilniejszy wzrost prognozowany jest dla rynków o profilu turystycznym oraz dla państw Europy Południowej i Południowo-Wschodniej, gdzie popyt rekreacyjny pozostaje głównym czynnikiem napędzającym ruch lotniczy. Z kolei część rynków Europy Północnej oraz państwa silnie uzależnione od funkcji hubowych nadal będą mierzyć się z wolniejszym tempem odbudowy i większą wrażliwością na wahania koniunktury.

Istotnym czynnikiem stabilizującym warunki funkcjonowania rynku pozostaje sytuacja kosztowa. Spadek średniej ceny paliwa lotniczego o 9% w 2025 roku ograniczył presję operacyjną po stronie przewoźników. Niższe koszty paliwa poprawiły ekonomikę siatek połączeń, zwiększając elastyczność zarządzania podażą, jednak nie przełożyły się na nową falę agresywnej ekspansji. Rynek wykorzystał tę zmianę raczej do stabilizacji rentowności niż do dynamicznego wzrostu.

Prognoza Eurocontrol opiera się na założeniu utrzymania obecnych układów tras i ograniczeń przestrzeni powietrznej. Oznacza to, że ewentualne zmiany sytuacji geopolitycznej – zarówno poprawa, jak i dalsze napięcia – mogą istotnie wpłynąć na faktyczne wolumeny ruchu. Szczególnie dotyczy to operacji dalekiego zasięgu oraz przelotów międzykontynentalnych, które pozostają najbardziej podatne na zmiany w dostępności przestrzeni powietrznej i kosztach operacyjnych.

Eurocontrol (European Organisation for the Safety of Air Navigation) to międzyrządowa organizacja odpowiedzialna za koordynację i zarządzanie ruchem lotniczym w Europie. Instytucja zrzesza 41 państw członkowskich, a jej siedziba główna znajduje się w Brukseli. Eurocontrol monitoruje operacje lotnicze, analizuje przepustowość przestrzeni powietrznej oraz koordynuje przepływy ruchu, w tym zarządza slotami operacyjnymi wynikającymi z ograniczeń systemowych. Publikowane dane i prognozy stanowią jedno z kluczowych źródeł analiz europejskiego rynku lotniczego.

Artykuł w oparciu o dane udostęspnione przez Eurocontrol

Więcej o lotnictwie przeczytasz tutaj

Artykuł Raport Eurocontrol 2025: Polska w TOP 10 największych rynków lotniczych Europy pochodzi z serwisu Turistico.

Podróżujemy więcej, ale na krócej

W 2025 roku liczba przyjazdów turystów z Polski do Hiszpanii rosła w każdym miesiącu roku. Wolumen wahał się od 176,5 tys. w grudniu do 375,5 tys. w sierpniu. Szczyt sezonu przypadł na lipiec i sierpień, ale najwyższe dynamiki wzrostu odnotowano poza sezonem letnim. We wrześniu liczba przyjazdów wzrosła o 37%, a w październiku o 33% rok do roku.

Liczba noclegów wykazuje podobny rozkład sezonowy, lecz z wyraźniejszą koncentracją latem. Najwięcej noclegów przypadło na lipiec – 1,13 mln oraz sierpień – 1,01 mln. Poza sezonem wartości spadały do ok. 320–340 tys. noclegów miesięcznie. Dynamika noclegów była dodatnia w całym roku, ale bardziej zróżnicowana niż dynamika przyjazdów.

W większości miesięcy dynamika noclegów była niższa niż dynamika przyjazdów. W maju liczba przyjazdów wzrosła o 20%, podczas gdy liczba noclegów jedynie o 3%. Podobne relacje widoczne są w kwietniu oraz we wrześniu. Oznacza to skracanie średniej długości pobytu. Hiszpanię odwiedza coraz więcej turystów z Polski, ale generują oni relatywnie mniej noclegów.

W sezonie letnim relacja ta ulega wyrównaniu, a w lipcu dynamika noclegów wyniosła 28% przy 18% wzroście przyjazdów. W sierpniu odpowiednio 20% i 27%. Dane wskazują na zmianę struktury popytu. Coraz większą rolę odgrywają krótsze pobyty i wyjazdy poza głównym sezonem.

Co szósty turysta z Polski w Hiszpanii wybiera Wyspy Kanaryjskie

Spośród 3 mln turystów z Polski podróżujących do Hiszpanii, ponad 0,5 mln wybrało w 2025 roku Wyspy Kanaryjskie. Łącznie archipelag odwiedziło 513,4 tys. Polaków wobec 446,1 tys. rok wcześniej, co oznacza wzrost o 15% rok do roku. Największy wolumen przyjazdów generuje Teneryfa, którą w 2025 roku odwiedziło 244,5 tys. turystów z Polski, przy dynamice 9%. Znacznie wyższe tempo wzrostu odnotowała Fuerteventura, gdzie liczba przyjazdów wzrosła z 110,9 tys. do 141,4 tys., czyli o 28%. Gran Canaria zwiększyła liczbę turystów z Polski do 87,3 tys., notując wzrost o 15%. Lanzarote pozostaje kierunkiem niszowym, ale stabilnym, z wynikiem 34,1 tys. przyjazdów i dynamiką 10%. Najwyższą dynamikę zanotowała La Palma, gdzie liczba turystów wzrosła z 2,8 tys. do 6,1 tys., czyli o 114%, przy bardzo niskiej bazie wyjściowej. Dane pokazują silną koncentrację ruchu na dwóch głównych wyspach oraz szybki wzrost mniejszych kierunków.

Teneryfa trzyma wolumen cały rok

Rozkład miesięczny przyjazdów pokazuje wyraźną sezonowość, ale jej przebieg różni się w zależności od wyspy. Teneryfa generuje najwyższy wolumen przez cały rok. W styczniu liczba przyjazdów wynosi 25,3 tys., spada do ok. 16 tys. w kwietniu i maju, a następnie rośnie do 24,6 tys. w grudniu. Sezon zimowy i letni mają porównywalną skalę.

Fuerteventura wykazuje silniejszą sezonowość letnią. Najniższe wartości przypadają na maj – 6,9 tys. przyjazdów. Szczyt występuje w lipcu – 15,6 tys. oraz w sierpniu – 14,5 tys. Jesienią widoczny jest wyraźny spadek, szczególnie w październiku.

Gran Canaria osiąga maksimum również w sezonie letnim. W lipcu liczba przyjazdów wynosi 10,4 tys., a w sierpniu 9,8 tys. W miesiącach wiosennych i jesiennych wolumen spada do poziomu 5–7 tys. miesięcznie. Sezon zimowy jest słabszy niż na Teneryfie.

Lanzarote i La Palma pozostają rynkami o niskim wolumenie. Na Lanzarote liczba przyjazdów waha się od ok. 2,0 tys. w maju do 4,1 tys. w sierpniu. La Palma generuje ruch marginalny, z pojedynczymi pikami w miesiącach letnich i zimowych.

Dane pokazują, że Teneryfa pełni funkcję kierunku całorocznego. Fuerteventura i Gran Canaria są silniej uzależnione od sezonu letniego. Mniejsze wyspy pozostają dodatkiem do głównego strumienia ruchu, bez istotnego wpływu na strukturę całości.

Teneryfa rośnie zimą, nie latem

Teneryfa buduje swój wolumen przede wszystkim w miesiącach zimowych. Najwyższe dynamiki wzrostu w 2025 roku przypadają na okres od stycznia do marca oraz na końcówkę roku. W styczniu liczba przyjazdów wzrosła o 31% rok do roku, w lutym o 19%, a w marcu o 29%. To właśnie zimą Teneryfa generuje najsilniejszy impuls wzrostowy.

Wiosna przynosi wyhamowanie dynamiki. W kwietniu liczba przyjazdów pozostaje na poziomie zbliżonym do roku poprzedniego, a w maju notowany jest symboliczny spadek o 1%. Lato nie pełni roli motoru wzrostu. W lipcu dynamika wynosi zaledwie 2%, a w sierpniu liczba przyjazdów spada o 8% rok do roku, mimo utrzymania wysokiego wolumenu.

Jesień i zima ponownie przejmują rolę kluczowego okresu sprzedażowego. W listopadzie liczba przyjazdów wzrosła o 12%, a w grudniu o 11%, osiągając 24,6 tys. turystów. Dane pokazują, że Teneryfa nie konkuruje sezonem letnim. Jej przewagą jest stabilny i rosnący popyt w miesiącach zimowych.

Fuerteventura napędzana latem

Wzrost liczby przyjazdów na Fuerteventurę w 2025 roku koncentruje się w miesiącach letnich. Najwyższe dynamiki występują od czerwca do września. W czerwcu liczba przyjazdów wzrosła o 69% rok do roku, w lipcu o 39%, w sierpniu o 41%, a we wrześniu o 40%. To ten okres odpowiada za największą część rocznego przyrostu.

Wolumen przyjazdów osiąga maksimum latem. W lipcu liczba turystów z Polski wzrosła do 15,6 tys., a w sierpniu do 14,5 tys. Są to najwyższe miesięczne wartości w całym roku. Poza sezonem letnim wzrosty procentowe pozostają widoczne, ale realizowane są na znacznie niższej bazie.

Wiosną i jesienią wolumen przyjazdów jest wyraźnie niższy. W maju liczba turystów nie przekracza 6,9 tys., a w październiku spada do 9,4 tys., mimo wysokiej dynamiki. Listopad jest jedynym miesiącem z niewielkim spadkiem rok do roku.

Gran Canaria rośnie przez cały rok

Gran Canaria wykazuje najbardziej równomierny rozkład przyjazdów w ciągu roku spośród głównych wysp archipelagu. W 2025 roku wzrost liczby turystów z Polski jest widoczny zarówno zimą, jak i latem, bez wyraźnej koncentracji w jednym sezonie.

Najwyższy wolumen przyjazdów przypada na lipiec i sierpień. W lipcu liczba turystów wzrosła do 10,4 tys., co oznacza wzrost o 13% rok do roku. W sierpniu było to 9,8 tys., przy dynamice 10%. Letni szczyt jest jednak umiarkowany w porównaniu z Fuerteventurą.

Poza sezonem letnim wzrosty pozostają istotne. W lutym liczba przyjazdów wzrosła o 25%, w kwietniu i maju o 19%, a w październiku aż o 42%, mimo relatywnie niskiego wolumenu. Zima również odgrywa istotną rolę. W grudniu liczba przyjazdów wzrosła o 28% rok do roku.

Listopad jest jedynym miesiącem spadkowym. Liczba przyjazdów zmniejszyła się o 7%, co wyróżnia Gran Canarię na tle pozostałych wysp. Pozostałe miesiące pozostają na dodatniej dynamice.

Dane wskazują, że Gran Canaria nie opiera się na jednym sezonie. Wzrost jest rozłożony szerzej w ciągu roku. To odróżnia ją zarówno od zimowej Teneryfy, jak i letniej Fuerteventury.

Lanzarote poza głównym nurtem polskich podróży

Analiza ruchu turystycznego na Lanzarote opiera się, podobnie jak cały raport, wyłącznie na danych dotyczących bezpośrednich przelotów z Polski. Oznacza to, że prezentowane wolumeny nie obejmują podróży realizowanych z przesiadkami ani ruchu pośredniego przez inne rynki. W praktyce oznacza to, że dane obejmują wyłącznie ruch czarterowy, ponieważ Lanzarote nie posiada innych bezpośrednich połączeń lotniczych z Polski. Prezentowane wartości pokazują skalę i strukturę ruchu dostępnego w bezpośredniej ofercie lotniczej, a nie całkowity popyt na wyspę.

W 2025 roku ruch turystyczny na Lanzarote z rynku polskiego pozostaje ograniczony skalowo, ale wykazuje wyraźne wahania sezonowe. Najwyższe wolumeny przypadają na miesiące letnie. W lipcu liczba przyjazdów wzrosła z 3,2 tys. do 4,0 tys., co oznacza wzrost o 26% rok do roku. W sierpniu osiągnęła 4,1 tys., przy dynamice 18%. Są to najwyższe miesięczne wartości w całym roku.

Zima przynosi dodatnie dynamiki, ale realizowane na niskiej bazie. W styczniu i lutym wzrosty wyniosły odpowiednio 34% i 33%, jednak wolumen nie przekroczył 3,0 tys. przyjazdów miesięcznie. Wiosną ruch pozostaje stabilny, lecz bez wyraźnego impulsu wzrostowego. W kwietniu dynamika wyniosła 4%, natomiast w maju odnotowano spadek o 13% rok do roku.

Jesienią ruch utrzymuje się na niskim, stabilnym poziomie. We wrześniu i październiku dynamika pozostaje dodatnia, ale wolumen nie przekracza 2,5 tys. przyjazdów. Listopad i grudzień zamykają rok na poziomie zbliżonym do poprzedniego, bez istotnych zmian skali. Dane pokazują, że w analizowanym ujęciu Lanzarote pozostaje kierunkiem niszowym, z ruchem skoncentrowanym w krótkich okresach roku. Zmiany procentowe są widoczne, ale nie przekładają się na trwałą zmianę skali ruchu z rynku polskiego.

La Palma bez efektu skali

W 2025 roku liczba przyjazdów z Polski na La Palmę pozostaje marginalna w skali archipelagu. Ruch pojawia się wyłącznie w wybranych miesiącach i ma charakter epizodyczny. W pierwszej połowie roku widoczne są pojedyncze miesiące z ruchem czarterowym, przy wolumenach rzędu 600–800 osób miesięcznie. W czerwcu liczba przyjazdów wzrosła z 180 do 525, co przełożyło się na dynamikę 192%, jednak przy bardzo niskiej bazie wyjściowej.

Najwyższy wolumen przypada na lipiec. W tym miesiącu liczba przyjazdów wyniosła 899 osób, co oznacza poziom zbliżony do roku poprzedniego. W sierpniu i wrześniu ruch utrzymuje się na podobnej skali, z niewielkimi wahaniami. Jesienią i zimą dane ponownie wskazują na brak regularnego ruchu bezpośredniego, z pojedynczymi miesiącami aktywności.

Dane pokazują, że w analizowanym ujęciu La Palma pozostaje kierunkiem o skrajnie ograniczonej skali ruchu z rynku polskiego. Wysokie dynamiki procentowe są efektem bardzo niskiej bazy i nie przekładają się na realną zmianę znaczenia wyspy w strukturze przyjazdów. Ruch ma charakter nieregularny i zależny od pojedynczych operacji czarterowych.

Nie ma jednego profilu popytu na Wyspach Kanaryjskich

Struktura rynków źródłowych wyraźnie różni się pomiędzy poszczególnymi wyspami archipelagu. Wyspy Kanaryjskie jako całość pozostają rynkiem zdominowanym przez turystów z Wielkiej Brytanii, którzy odpowiadają za 40,2% wszystkich przyjazdów. Niemcy generują 18,6% ruchu, a pozostałe rynki łącznie 24,3%. Udział Polski na poziomie 3,2% pozostaje relatywnie niewielki w skali całego archipelagu.

Teneryfa ma najbardziej zrównoważoną strukturę popytu. Udział Wielkiej Brytanii wynosi 44,0%, Niemiec 14,1%, a pozostałych rynków 23,2%. Polska odpowiada za 3,8% przyjazdów, co plasuje ją w środku stawki i potwierdza stabilną, ale nie dominującą pozycję rynku polskiego.

Fuerteventura wyróżnia się wyraźnie wyższym udziałem Niemiec. Niemcy odpowiadają tu za 32,3% przyjazdów, podczas gdy Wielka Brytania za 35,5%. To jedyna duża wyspa, gdzie te dwa rynki są niemal równoważne. Polska osiąga udział 5,8%, co jest jednym z najwyższych wyników w archipelagu i potwierdza relatywnie silną pozycję rynku polskiego na tej wyspie.

Gran Canaria ma najbardziej zdywersyfikowaną strukturę. Udział Wielkiej Brytanii spada do 25,4%, Niemiec do 23,3%, a aż 35,6% ruchu generują pozostałe rynki. Polska odpowiada za 2,1% przyjazdów, co wskazuje na mniejsze znaczenie rynku polskiego w porównaniu z Teneryfą i Fuerteventurą.

Lanzarote pozostaje rynkiem silnie skoncentrowanym. Wielka Brytania generuje aż 57,4% wszystkich przyjazdów, Niemcy 8,9%, a pozostałe rynki 21,1%. Udział Polski wynosi 1,1%, co potwierdza jej marginalną rolę w strukturze ruchu na tej wyspie w analizowanym ujęciu bezpośrednich przelotów.

La Palma stanowi przypadek skrajny. Niemcy odpowiadają tu za 57,4% przyjazdów, podczas gdy Wielka Brytania tylko za 13,1%. Polska osiąga udział 4,8%, relatywnie wysoki procentowo, ale realizowany na bardzo niskiej bazie wolumenowej. Struktura ta jest silnie zaburzona przez małą skalę ruchu i nie może być interpretowana w taki sam sposób jak na głównych wyspach.

Komentarz eksperta Turistico

W 2025 roku Hiszpania przyjęła blisko 3 mln turystów z Polski, co potwierdza jej silną pozycję jako jednego z głównych kierunków wyjazdowych tego rynku. Wysoka skala popytu jest w dużej mierze możliwa dzięki dostępności transportowej — w sezonie letnim z Polski do Hiszpanii wykonywanych jest ponad 300 bezpośrednich lotów tygodniowo, obejmujących zarówno połączenia czarterowe, jak i rejsy regularne i niskokosztowe. Kluczowe jest to, że to Polska jest dziś rynkiem „dodającym” podaż lotniczą: w danych o europejskiej pojemności lotniczej najszybciej rośnie właśnie Polska (wzrost rzędu ~20% w ujęciu r/r w przywoływanym zestawieniu), podczas gdy tempo wzrostu w największych rynkach jest bliskie zera, a różnice w dynamice podaży zaczynają mieć znaczenie dla przepływów turystycznych.

Wyspy Kanaryjskie przyciągnęły w 2025 roku 513,4 tys. turystów z Polski, co odpowiada ok. 17% polskiego ruchu do Hiszpanii, czyli w przybliżeniu co szóstej podróży. Znaczenie Kanarów trzeba jednak czytać przez pryzmat rynków, które utrzymują ekonomiczny „rdzeń” archipelagu. Na poziomie całych Wysp Kanaryjskich Wielka Brytania odpowiada za 40,2% przyjazdów, a Niemcy za 18,6%. Polska pozostaje rynkiem uzupełniającym, z udziałem 3–6% w zależności od wyspy, przy czym najsilniej wypada na Fuerteventurze (5,8%). W praktyce oznacza to, że nawet szybkie wzrosty Polski nie mają takiej wagi wolumenowej jak zmiana zachowań konsumentów z Wielkiej Brytanii czy Niemiec.

I tu wchodzi kontekst ekonomiczny, który wpływa na decyzje konsumenckie w 2026. W Wielkiej Brytanii wzrost gospodarczy jest niski — PKB wzrósł o 0,1% kw/kw w Q3 2025, co oznacza środowisko wysokiej wrażliwości na ceny i koszty życia. W Niemczech perspektywa wzrostu także pozostaje ograniczona — OECD prognozowało ok. 0,3% wzrostu w 2025, a równolegle rynek lotniczy w Niemczech nie odbudował w pełni pojemności w porównaniu do 2019 i pojawiają się cięcia podaży. To jest kluczowa asymetria: Polska zwiększa podaż i może dalej pompować wolumen, podczas gdy w UK/DE popyt i podaż pracują w bardziej „płaskim” reżimie.

Na to nakładają się problemy operacyjne w Hiszpanii. Sektor hotelarski mierzy się z trwałym niedoborem pracowników i presją mieszkaniową, co w praktyce prowadzi do ograniczania usług i spadku jakości obsługi (pisaliśmy o tym tutaj). To jest dziś problem strukturalny, a nie sezonowy. W warunkach normalizacji popytu w 2026 hotelarze sygnalizują presję na poziom rezerwacji i konieczność korekt cenowych, a jakość usług staje się realnym czynnikiem konkurencyjności kierunku przy kolejnych decyzjach zakupowych.

Artykuł w oparciu o dane udostępnione przez Turespana oraz Promotur

Artykuł 513 tys. Polaków na Wyspach Kanaryjskich. Rekordowe 3 mln w Hiszpanii pochodzi z serwisu Turistico.

W 2025 roku sprzedaż rosła niemal w każdym miesiącu – wyjątkiem był luty

Analiza raportu TFG i TFP za 2025 rok pokazuje wzrost skali sprzedaży touroperatorów względem 2024 roku. Miesięczny rozkład liczby podpisanych umów, raportowanych według miesiąca sprzedaży imprez turystycznych, a nie miesiąca realizacji wyjazdów, pokazuje, że wzrost wolumenu wystąpił w 11 z 12 miesięcy, przy czym jedynym wyjątkiem był luty, kiedy liczba umów spadła o 2% rok do roku. Spadek ten nastąpił po bardzo mocnym styczniu i miał charakter krótkotrwałej korekty, a nie zmiany trendu. Od marca rynek wraca do dodatniej dynamiki, która utrzymuje się nieprzerwanie do końca roku. Wiosna przynosi umiarkowane, lecz stabilne wzrosty, natomiast najwyższe wolumeny oraz najsilniejsze dynamiki koncentrują się w miesiącach letnich, szczególnie w lipcu i sierpniu. Druga połowa roku nie przynosi załamania sprzedaży – tempo wzrostu ulega normalizacji, ale pozostaje dodatnie aż do grudnia. W ujęciu rocznym przekłada się to na 3,53 mln podpisanych umów w 2025 roku, co oznacza wzrost o 11% rok do roku. Istotne jest przy tym, że wzrost ten został zbudowany nie przez jeden sezon czy jeden kwartał, lecz przez szeroką bazę miesięcy, mimo pojedynczej korekty na początku roku.

Czarter dominuje wolumenowo, ale nie dynamiką

Dane TFG i TFP za 2025 rok pokazują istotne różnice w dynamice poszczególnych typów podróży, mimo że czarter pozostaje największym segmentem rynku pod względem wolumenu. Liczba umów czarterowych wzrosła rok do roku o 12%, co potwierdza stabilny popyt na klasyczne pakiety wakacyjne, ale jednocześnie wskazuje, że to nie ten segment generował najsilniejsze tempo wzrostu całego rynku. Wyraźnie szybciej rosły produkty oparte na liniach regularnych. W segmencie pozaeuropejskim liczba umów zwiększyła się o 21%, a jeszcze wyższą dynamikę zanotowały wyjazdy poza Europę bez transportu, gdzie wzrost sięgnął 37%, choć przy relatywnie niskiej bazie wolumenowej. W Europie sprzedaż pakietów z przelotem rejsowym wzrosła o 16%, a segment europejski bez transportu o 10%, co wskazuje na rosnącą rolę bardziej elastycznych form organizacji wyjazdów. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w dział „linie regularne” mg metodologii TFG i TFP wliczone są tzw. low costy. Państwa sąsiednie pozostają segmentem stabilnym, z umiarkowanym wzrostem na poziomie 3% rok do roku, co sugeruje, że jest to kategoria o dojrzałym popycie i ograniczonym potencjale dynamicznego przyrostu. Całościowo struktura danych potwierdza, że choć czarter nadal odpowiada za największą część sprzedaży, to dynamika rynku w coraz większym stopniu budowana jest przez produkty oparte na liniach regularnych oraz oferty o niższym stopniu „zorganizowania”.

Wzrost rynku nie zmienił jego struktury

Wzrost liczby umów nie przełożył się na istotne przetasowania w strukturze rynku mierzonej udziałami poszczególnych typów podróży. Czarter utrzymał dominującą pozycję, odpowiadając w obu latach za około 62% wszystkich podpisanych umów, co oznacza, że mimo relatywnie niższej dynamiki wzrostu w tym segmencie jego znaczenie wolumenowe pozostało niezmienione.

Jednocześnie widoczny jest niewielki, ale konsekwentny wzrost udziału wyjazdów opartych na liniach regularnych. W 2025 roku segment europejskich pakietów z przelotem rejsowym zwiększył swój udział do ponad 15%, a pozaeuropejskie wyjazdy z liniami regularnymi do ponad 5%. Zmiany te są punktowe i nie zmieniają obrazu rynku w krótkim okresie, ale potwierdzają kierunek obserwowany wcześniej w dynamikach rok do roku.

Segment państw sąsiednich oraz wyjazdy bez transportu utrzymują zbliżone udziały, z lekką korektą na niekorzyść krajów sąsiednich. Całościowo porównanie 2024 i 2025 roku wskazuje, że rynek rośnie głównie poprzez zwiększanie skali sprzedaży w istniejącej strukturze, a nie poprzez szybkie przesuwanie udziałów pomiędzy segmentami. Zmiany strukturalne są na tym etapie stopniowe i wynikają raczej z długoterminowej ewolucji oferty niż z jednorocznych wahań popytu.

W 2025 roku z usług biur podróży skorzystało co najmniej 9,95 mln podróżnych, co wynika z deklaracji składanych do TFG i TFP. Warto podkreślić, że dane te nie obejmują wszystkich umów zawieranych przez touroperatorów, ponieważ część produktów – w szczególności wyjazdy z dojazdem własnym – nie podlega obowiązkowi raportowemu do funduszy.

Struktura liczby podróżnych według typów podróży jest zbliżona do struktury obserwowanej w liczbie podpisanych umów, co wynika z charakteru raportowanych danych i nie stanowi odrębnego wniosku analitycznego. Dominującą pozycję utrzymują wyjazdy czarterowe, które generują największy wolumen klientów, przy jednoczesnym wzroście liczby podróżnych w segmentach opartych na liniach regularnych, zarówno w Europie, jak i poza nią.

Ujęcie osobowe pozwala jednak lepiej osadzić wcześniejsze dane transakcyjne w skali rynku i pokazuje, że wzrost liczby umów w 2025 roku przekładał się na realny wzrost liczby klientów biur podróży, nawet przy niepełnym zakresie raportowania.

Wnioski z danych TFG i TFP okiem eksperta Turistico:

W latach 2023–2025 rynek turystyki zorganizowanej zwiększał skalę działalności, a 2025 był kolejnym z rzędu rokiem wzrostu, z poziomem 3,53 mln podpisanych umów (+11% r/r) i co najmniej 9,95 mln podróżnych (+10% r/r). W porównaniu z 2023 i 2024 rokiem wyraźnie rośnie znaczenie miesięcy wiosennych, jednak kluczowe dla całorocznego wyniku pozostają lipiec i sierpień, które generują najwyższe wolumeny sprzedaży i największą część rocznego przyrostu, przy jednocześnie bardzo istotnej roli stycznia jako jednego z najważniejszych miesięcy sprzedażowych, w którym budowana jest znacząca część wyniku sezonu letniego.

Struktura rynku pozostaje stabilna, z dominującym udziałem czarterów na poziomie ok. 62% liczby umów, natomiast dynamika wzrostu koncentruje się w segmentach opartych na liniach regularnych, zarówno w Europie, jak i poza nią. Oznacza to, że rynek rośnie głównie poprzez zwiększanie skali sprzedaży, a nie zmianę struktury.

W ujęciu makroekonomicznym wzrostowi w 2025 roku sprzyjały rosnące realne wynagrodzenia, spadek inflacji oraz dobra sytuacja na rynku pracy. Choć obserwowane dynamiki mogą wydawać się umiarkowane, w porównaniu z sytuacją na innych, bardziej dojrzałych rynkach turystyki wyjazdowej w Europie Zachodniej — w tym na rynku brytyjskim — są one relatywnie wysokie i wskazują na dobrą kondycję popytu w Polsce. Przy założeniu utrzymania tych warunków w 2026 roku należy oczekiwać dalszego wzrostu rynku przy umiarkowanych dynamikach, z niezmiennie kluczową rolą sezonu letniego i stopniowym wzmacnianiem sprzedaży poza jego szczytem

Jak czytać dane z TFG i TFP

Składki odprowadzane przez organizatorów turystyki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny (TFG) i Turystyczny Fundusz Pomocowy (TFP) to jeden z najlepszych wskaźników kondycji zorganizowanej turystyki wyjazdowej. Pokazują one bowiem zarówno liczbę sprzedanych imprez turystycznych, jak i wartość wpłat klientów, a więc realną skalę działalności touroperatorów. Warto jednak pamiętać, że dane TFG i TFP obejmują wyłącznie imprezy sprzedawane w formie pakietów turystycznych (np. lot + hotel, hotel + autokar), a nie odzwierciedlają całej polskiej turystyki wyjazdowej. Nie uwzględniają m.in. zakupu samych biletów lotniczych, pojedynczych rezerwacji hotelowych czy wyjazdów samodzielnie organizowanych przez turystów indywidualnych. Z tego względu liczby te najlepiej obrazują rynek zorganizowany, ale nie pokazują pełnej skali wszystkich zagranicznych podróży Polaków.

Artykuł w oparciu o dane TFG,TFP

Więcej analiz rynkowych przeczytasz tutaj

Artykuł Dane TFG, TFP za 2025: prawie 10 milionów klientów biur podróży pochodzi z serwisu Turistico.

Tylko 2% procent wzrostu

W okresie styczeń–listopad 2025 Bułgarię odwiedziło 12,7 mln turystów, co oznacza wzrost o 2% r/r. Rynek rośnie umiarkowanie, a dynamika opiera się przede wszystkim na rynkach regionalnych.

Największym rynkiem pozostaje Rumunia z wynikiem 2,45 mln turystów i wzrostem o 13% r/r, co daje jej blisko 20% udziału w strukturze głównych rynków źródłowych. Drugą pozycję zajmuje Turcja z 2,25 mln przyjazdów i dynamiką 6% r/r, a trzecią Grecja, która osiągnęła 1,21 mln turystów przy wzroście o 14% r/r.

Istotną rolę odgrywają również Niemcy, które wygenerowały 968 tys. turystów, notując wzrost o 11% r/r. Jednocześnie najsilniejszą korektę notuje Ukraina, gdzie liczba przyjazdów spadła o 29% r/r do 870 tys. osób.

W Europie Środkowej wyróżnia się Polska z wynikiem 509 tys. turystów i wzrostem o 10% r/r, podczas gdy Serbia, Macedonia i Czechy rosną w tempie około 2% r/r. Segment pozostałych rynków, odpowiadający za blisko jedną czwartą wolumenu, zanotował spadek o 3% r/r.

Dane pokazują, że wzrost bułgarskiej turystyki w 2025 roku jest napędzany głównie przez rynki sąsiednie oraz stopniową odbudowę popytu z Europy Zachodniej, przy jednoczesnym wyraźnym spadku znaczenia rynku ukraińskiego.

Sezon polski w Bułgarii zaczyna się wcześniej i kończy później

Dane miesięczne dla rynku polskiego pokazują, że wynik Bułgarii w 2025 roku został zbudowany przede wszystkim w wysokim sezonie letnim, przy jednoczesnym wyraźnym wzmocnieniu miesięcy granicznych sezonu. Największe wolumeny przyjazdów przypadają na lipiec i sierpień, które pozostają kluczowe dla całorocznego wyniku.

Jednocześnie widoczny jest wzrost znaczenia maja, czerwca oraz września, które w 2025 roku osiągają wyraźnie wyższe poziomy niż w analogicznych miesiącach roku poprzedniego. W praktyce oznacza to stopniowe rozszerzanie wysokiego sezonu i większą stabilność popytu poza jego szczytem.

Układ miesięczny potwierdza, że dynamika rynku polskiego jest w coraz większym stopniu budowana nie tylko przez środek lata, ale również przez okres przedsezonowy i posezonowy, co ma bezpośrednie przełożenie na strukturę sprzedaży i planowanie oferty na kolejny sezon.

Potęge turystyczną Bułgarii budują sąsiedzi

Struktura geograficzna ruchu turystycznego do Bułgarii w okresie styczeń–listopad 2025 pokazuje wyraźną koncentrację na kilku kluczowych rynkach regionalnych. Największym rynkiem źródłowym pozostaje Rumunia, która odpowiada za 19,3% przyjazdów wśród głównych rynków uwzględnionych w zestawieniu. Drugą pozycję zajmuje Turcja z udziałem na poziomie 17,7%, co potwierdza rosnące znaczenie bezpośredniego otoczenia geograficznego Bułgarii.

Na trzecim miejscu znajduje się Grecja, która generuje 9,5% ruchu, a kolejne pozycje zajmują Niemcy z udziałem 7,6% oraz Ukraina z 6,8%. W dalszej kolejności plasują się Serbia z udziałem 5,5% oraz Polska, która odpowiada za 4,0% przyjazdów. Mniejsze, ale stabilne udziały notują Macedonia oraz Czechy.

Łącznie rynki Rumunii, Turcji i Grecji odpowiadają za blisko połowę ruchu wśród głównych rynków źródłowych, co potwierdza, że struktura przyjazdów do Bułgarii w coraz większym stopniu opiera się na regionie Europy Południowo-Wschodniej. Jednocześnie udział Polski i pozostałych rynków Europy Środkowej pozostaje istotny z punktu widzenia dywersyfikacji źródeł popytu, choć ich skala jest wyraźnie mniejsza niż w przypadku rynków sąsiednich.

Segment pozostałych rynków odpowiada za 24,7% wolumenu, co wskazuje na relatywnie szeroką bazę źródeł ruchu poza głównymi rynkami regionalnymi, jednak bez jednego dominującego kierunku.

Polacy jeżdżą po słońce, a Turcy w celach handlowych, tranzytowych i rodzinnych

Struktura motywów podróży pokazuje wyraźne różnice w profilu popytu pomiędzy trzema kluczowymi rynkami regionalnymi. Polska pozostaje rynkiem jednoznacznie wakacyjnym, gdzie wyjazdy wypoczynkowe odpowiadają za 68% całego ruchu. Segment biznesowy generuje 11% przyjazdów, a pozostałe motywy 21%. Oznacza to, że polski rynek jest w dużym stopniu uzależniony od sezonu letniego i modelu wypoczynkowego, co bezpośrednio przekłada się na koncentrację popytu w miesiącach wakacyjnych.

Inaczej wygląda struktura popytu w Rumunii, gdzie ruch do Bułgarii jest bardziej zdywersyfikowany. Wakacje i rekreacja odpowiadają za 50% przyjazdów, segment biznesowy generuje 11%, natomiast aż 40% ruchu przypada na pozostałe motywy podróży. Taki układ wskazuje na znacznie szerszy zakres powodów wyjazdów, w tym wizyty rodzinne, krótkie pobyty przygraniczne oraz podróże o charakterze niestandardowym.

Najbardziej odmienny profil prezentuje Turcja, gdzie ruch do Bułgarii ma w dużej mierze charakter pozawypoczynkowy. Wakacje i rekreacja odpowiadają jedynie za 26% przyjazdów, segment biznesowy za 9%, natomiast dominującą kategorią pozostają inne motywy podróży, które generują aż 65% ruchu. W praktyce oznacza to, że turecki rynek funkcjonuje przede wszystkim w modelu mobilności regionalnej, a nie klasycznej turystyki wypoczynkowej.

Porównanie trzech rynków pokazuje, że Bułgaria pełni wobec nich odmienne funkcje. Dla Polski pozostaje przede wszystkim kierunkiem wakacyjnym, dla Rumunii kierunkiem o mieszanym profilu podróży, natomiast dla Turcji elementem regionalnego systemu mobilności, w którym turystyka wypoczynkowa odgrywa rolę drugorzędną.

Komentarz eksperta Turitico: Bułgarska turystyka pod presją euro

Dane za styczeń–listopad 2025 pokazują, że bułgarska turystyka opiera się dziś niemal wyłącznie na rynkach sąsiednich. Rumunia i Turcja generują ponad jedną trzecią ruchu wśród głównych rynków źródłowych, a wraz z Grecją odpowiadają za blisko połowę przyjazdów. Polska rośnie i pozostaje istotnym rynkiem Europy Środkowej, jednak jej rola ma charakter uzupełniający wobec regionalnego rdzenia popytu. W strukturze brakuje natomiast dużych rynków Europy Zachodniej – Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch czy Skandynawii – które w przypadku Grecji czy Turcji należą do filarów popytu.

Model bułgarskiej turystyki pozostaje w dużym stopniu modelem przygranicznym. Serbia, dzięki bliskości geograficznej i kulturowej, pozostaje stabilnym źródłem ruchu, a Turcja generuje przede wszystkim mobilność regionalną, a nie klasyczną turystykę wypoczynkową. Struktura rynku tureckiego jest dla Bułgarii niekorzystna – aż 65% ruchu to inne motywy niż wakacje, w tym tranzyt, handel i podróże rodzinne. Oznacza to, że realny potencjał wzrostu w segmencie turystycznym pozostaje ograniczony.

Dodatkowym ograniczeniem jest bardzo krótki sezon turystyczny. Model „sun & beach” oparty na 16–18 tygodniach funkcjonowania hoteli sprawia, że bułgarska turystyka pozostaje skrajnie sezonowa. W przeciwieństwie do Grecji i Turcji Bułgaria nie wypracowała skutecznego mechanizmu wydłużania sezonu i przyciągania ruchu poza miesiącami letnimi. Brak spójnej strategii produktowej powoduje, że poza lipcem, sierpniem i częściowo wrześniem popyt pozostaje ograniczony.

Na tym tle szczególne znaczenie ma rynek polski, który w 2025 roku pozostaje wyraźnie skoncentrowany na sezonie letnim. Polska nadal generuje większość wolumenu w klasycznym modelu wakacyjnym, opartym na lipcu i sierpniu, a przykład września należy traktować raczej jako pierwszą jaskółkę możliwego wydłużania sezonu, a nie trwałą zmianę struktury popytu.

Jednocześnie widoczny jest rosnący wpływ połączeń niskokosztowych, które zaczynają stopniowo zmieniać sposób podróżowania Polaków do Bułgarii. Do tej pory rynek był w dużym stopniu zdominowany przez czartery i sprzedaż pakietową, natomiast większa dostępność lotów regularnych zwiększa elastyczność wyjazdów i otwiera potencjał dla ruchu poza szczytem sezonu. Na razie jest to jednak proces na wczesnym etapie, którego realna skala ujawni się dopiero w kolejnych sezonach.

Wyzwania po stronie podaży pozostają jednak nierozwiązane. Bułgaria od lat funkcjonuje w warunkach niestabilności politycznej i braku długofalowej polityki turystycznej. W ciągu ostatnich czterech lat kraj kilkukrotnie zmieniał rządy, a stanowisko ministra turystyki obejmowały cztery różne osoby. Brak ciągłości decyzyjnej i konsekwentnej strategii rozwoju sprawia, że sektor turystyczny rozwija się w sposób reaktywny, bez spójnej wizji produktowej i inwestycyjnej.

W tym kontekście wprowadzenie euro stanowi dodatkowe ryzyko dla modelu rozwoju bułgarskiej turystyki. Doświadczenia Chorwacji pokazują, że zmiana waluty bardzo często prowadzi do gwałtownego wzrostu cen w usługach turystycznych, szczególnie w segmencie noclegów, gastronomii i transportu lokalnego. W Chorwacji już na etapie przygotowań do wejścia do strefy euro widoczna była silna presja inflacyjna w regionach turystycznych, co w krótkim czasie przełożyło się na utratę części przewagi cenowej.

Dla Bułgarii, której popyt opiera się na rynkach wrażliwych cenowo, takich jak Rumunia, Turcja czy Polska, scenariusz gwałtownego wzrostu cen może oznaczać bezpośrednie uderzenie w wolumen przyjazdów. W praktyce euro nie będzie impulsem wzrostowym, lecz testem odporności modelu opartego na relatywnie niskich cenach i krótkim sezonie. Jeśli po zmianie waluty Bułgaria utraci wizerunek destynacji „value for money”, presja na popyt może pojawić się szybciej niż w krajach o bardziej zdywersyfikowanej strukturze rynków źródłowych.

W kolejnych sezonach o pozycji Bułgarii zdecyduje więc nie sama skala rynku, lecz zdolność do utrzymania konkurencyjności cenowej, wydłużenia sezonu i przyciągnięcia nowych rynków Europy Zachodniej. Bez tych zmian model wzrostu oparty na ruchu przygranicznym i krótkim sezonie letnim pozostaje strukturalnie podatny na szoki kosztowe i wahania popytu.

Artykuł powstał w oparciu o dane Bułgarskiego Urzędu Statystycznego

Więcej o Bułgarii przeczytasz tutaj

Artykuł Bułgaria 2025: 12,7 mln i tylko 2% wzrostu pochodzi z serwisu Turistico.

2025: wynik domknięty w drugiej połowie roku

Grecja zamknęła 2025 r. bardzo mocnym wynikiem, jednak jego struktura w czasie była nierównomierna. W pierwszych miesiącach dynamika wzrostu pozostawała niemal płaska (+0,6% r/r), natomiast wyraźniejsze przyspieszenie nastąpiło dopiero w drugiej połowie (+ok. 7% r/r). Oznacza to, że końcowy rezultat został „dowieziony” później, a nie budowany równomiernie w trakcie sezonu. Jednym z czynników wpływających na słabszy początek była aktywność sejsmiczna na Santorini na początku roku.

Sygnał na 2026

W danych rezerwacji lotniczych, które traktuje się jako wskaźnik wyprzedzający popyt, rezerwacje na I kwartał 2026 były wyższe o 10% r/r (stan na moment przygotowania raportu). To nie jest „wynik kwartału”, tylko informacja o popycie w przód – i o tyle ważna, że dotyczy okresu poza letnim szczytem. Innymi słowy: zainteresowanie Grecją było widoczne również na starcie roku, a nie tylko w wakacyjnym oknie.

Dekada wzrostu: +13 mln i mechanizm 40/20/40

W ostatniej dekadzie przyjazdy zwiększyły się o około 13 mln, a mechanizm tego wzrostu można rozłożyć na trzy części: 40% wynikało z globalnego wzrostu turystyki, 20% z wzmocnienia roli regionu Europa–Morze Śródziemne (udział regionu w światowym rynku 45% → 49%), a kolejne 40% to wzrost udziałowy Grecji kosztem konkurentów w regionie. Ten podział pokazuje, że istotna część sukcesu to nie tylko koniunktura, ale realne przesunięcie popytu w stronę Grecji. Raport podaje też syntetyczną miarę skali: udział Grecji w globalnej turystyce ma w 2025 wynieść 2,5% (z 2,0% w 2016), przy udziale w globalnej powierzchni lądów 0,1%.

Udziały w regionie zmieniają się szybciej niż wolumeny

Otoczenie konkurencyjne w regionie przestało być statyczne. W ujęciu dekady udział w rynku śródziemnomorskim zwiększyły po stronie północnej Turcja (+3,0 p.p.) i Albania (+0,8 p.p.), a po stronie południowej łącznie Egipt, Tunezja i Maroko (+2,0 p.p.). W tym samym czasie grupa dojrzałych rynków – Wielka Brytania, Francja, Włochy i Hiszpania – traci łącznie 3,0 p.p. udziału. To ważne tło: nawet przy rekordowych wolumenach przestrzeń do dalszego wzrostu robi się ciaśniejsza, bo część konkurentów rośnie udziałowo, a nie tylko wolumenowo.

Nadal wysoki udział sezonu letniego

Lato odpowiada za 50% przyjazdów (pięć lat wcześniej było to 53%), podczas gdy wskazana w danych średnia dla regionu to 40%. Widać więc stopniowe wydłużanie sezonu, ale wakacyjne miesiące nadal mają największą wagę w skali roku. W takiej strukturze nawet niewielkie przesunięcia popytu w czasie przekładają się na dużą presję na obłożenie i ceny w szczycie.

Wyspy absorbują połowę ruchu turystycznego

Wyspy przyjmują „prawie połowę” ruchu turystycznego, mimo że stanowią około 15% terytorium kraju. Ta relacja tłumaczy, dlaczego presja na dostępność i ceny najszybciej narasta w wąskim zestawie najbardziej rozpoznawalnych lokalizacji – i dlaczego rozwój „alternatywnych” miejsc ma znaczenie dla rozkładu popytu, a nie tylko dla promocji.

Infrastruktura nie nadąża za inwestycjami w turystykę

Tempo rozwoju turystyki jest szybsze niż tempo nadrabiania infrastruktury. W ostatnich pięciu latach inwestycje w infrastrukturę podstawową pozostawały 8% poniżej poziomów sprzed kryzysu, podczas gdy inwestycje w sektor turystyczny były 14% powyżej poziomów sprzed kryzysu (według danych NBG). To liczbowy opis ryzyka: baza turystyczna rośnie szybciej niż otoczenie, które ma ją obsłużyć.

Okiem eksperta Turistico: Grecja pod presją silnej konkurecji

Największym zagrożeniem dla Grecji w sprzedaży zorganizowanej pozostaje dziś Turcja, bo szybciej domyka popyt skalą podaży, całoroczną dostępnością, lepszą pogodą i elastycznością cenową. Do tego dochodzi przewaga po stronie produktu: w wielu regionach Turcja ma bardziej rozwiniętą, masową bazę hotelową, opartą o duże resorty i zaplecze usług. Taka infrastruktura działa „pod pakiet”, pomaga utrzymać standard przy dużym wolumenie i zmniejsza ryzyko braków dostępności w szczycie. W tym układzie Grecja nie wygra narracją, tylko parametrami widocznymi w porównaniu ofert: ceną pakietu, dostępnością w kluczowych tygodniach i przewidywalnością jakości.

Pierwszy warunek obrony to konkurencyjna cena końcowa. Rosnące lokalne obciążenia po stronie pobytu, zwłaszcza podatki i opłaty turystyczne w wysokim sezonie, szybko trafiają do ceny pakietu i utrudniają utrzymanie atrakcyjnej „metki”. Hellada zrobiła się po prostu droga: przykładowo tylko same wprowadzone w roku 2025 nowe lokalne podatki dla rodziny 4 osobowej, wynajmującej na tydzień w lipcu 2 pokoje w hotelu 4-gwiazdkowym wynoszą 140 euro, a dla hotelu 5-gwiazdkowego aż 210 euro. Dodatkowo Grecja coraz częściej porządkuje presję w najbardziej przeciążonych punktach, wprowadzając opłaty i limity dla ruchu wycieczkowcowego. Z perspektywy destynacji to narzędzie kontroli pojemności, ale dla turysty zwykle oznacza wyższy koszt albo mniejszą dostępność „top” lokalizacji.

Drugi warunek to przepustowość i logistyka, bo przy koncentracji popytu na wyspach to lotniska i infrastruktura dojazdowa ustawiają dostępność oraz ceny w szczycie. Dlatego tak duże znaczenie mają inwestycje zmniejszające wąskie gardła, jak nowe lotnisko w rejonie Heraklionu na Krecie (Kastelli) czy zwiększanie możliwości obsługi ruchu w Atenach. Bez takich projektów Grecja łatwo wpada w powtarzalny schemat: bardzo mocny popyt w szczycie, szybkie podbijanie cen i odpływ części popytu do kierunków, które łatwiej „dostarczają” wolumen.

Trzeci element, który staje się koniecznością, to wydłużenie sezonu. Skoro lato wciąż stanowi około 50% przyjazdów, ciężar popytu pozostaje wakacyjny, a presja cenowa kumuluje się w krótkim oknie. Jednocześnie rośnie grupa turystów, którzy chcą unikać największych upałów i zatłoczenia w lipcu–sierpniu, co zwiększa znaczenie wiosny i jesieni.

Z perspektywy polskiego rynku Grecja pozostaje drugim najważniejszym kierunkiem w segmencie klientów biur podróży, za Turcją. Utrzymanie tej pozycji będzie jednak wymagało jednoczesnej obrony cen w szczycie sezonu oraz budowania skali w miesiącach przejściowych, gdzie presja kosztowa i pojemnościowa jest mniejsza. Jeśli to się nie wydarzy, to prawdopodobnie już w roku 2026 zostanie wyprzedzona w rankingu przez depczący jej po piętach Egipt.

Artykuł w oparciu o raport opublikowany 23.12.2025 przez National Bank of Greece

Więcej o Grecji przeczytasz tutaj

Artykuł National Bank of Greece: 37 mln turystów w 2025 roku pochodzi z serwisu Turistico.

Był apetyt na 60 mln, jest duże rozczarowanie

Już w sierpniu 2025 pisaliśmy (Turcja nie rośnie jak planowano), że ambitne cele postawione przez Ministerstwo Kultury i Turystyki Turcji mają małe szanse zostać spełnione. Wyniki dziesięciu miesięcy 2025 pokazują, że cel 60 mln jest niemożliwy do realizacji.

W ujęciu miesięcznym 2025 jest nierówny. Dodatnie dynamiki pojawiają się na początku roku i w kwietniu: styczeń to 2 171 118 przyjazdów (+6,1% r/r), a kwiecień 3 900 546 (+8,0%). Z drugiej strony mocno wypada marzec: 2 346 403 (-13,1%). Kluczowe jest jednak to, co dzieje się w miesiącach o najwyższych wolumenach, które budują wynik sezonu: maj (5 037 447, -1,8%), czerwiec (5 772 328, -1,5%) i lipiec (7 116 096, -3,0%) są poniżej 2024. Poprawa pojawia się dopiero w dalszej części sezonu: sierpień (6 965 343, +2,1%), wrzesień (6 087 374, +0,5%) i październik (5 683 717, +4,3%). To poprawia końcówkę lata i jesieni, ale bilans po dziesięciu miesiącach pozostaje płaski.

Rynek nie daje impulsu

W okresie styczeń–październik 2025 wzrosty wśród sześciu głównych rynków są ograniczone i dotyczą przede wszystkim dwóch największych: Rosja osiąga 6 391 093 turystów (+2,3% r/r), a Niemcy 6 201 120 (+1,9%). Polska również pozostaje na plusie – 1 852 326 przyjazdów (+2,4% r/r) – ale ten wzrost ma zbyt małą skalę, aby zrównoważyć spadki na innych istotnych rynkach. W tym samym czasie Wielka Brytania spada do 4 052 941 (-3,7%), Iran do 2 552 483 (-7,6%), a Bułgaria do 2 310 486 (-5,8%). W efekcie, mimo dodatnich dynamik na trzech rynkach, łączny wynik Turcji po 10 miesiącach pozostaje praktycznie równy 2024. Z perspektywy rynku polskiego istotne jest to, że wzrost r/r budują przede wszystkim miesiące poza wysokim sezonem, a nie ścisły okres wakacyjno-czarterowy.

Polska: wzrost w ujęciu łącznym, ale w sezonie letnim dynamika jest niska

W okresie styczeń–październik 2025 liczba turystów z Polski wyniosła 1 852 326, wobec 1 808 919 rok wcześniej (+2,4% r/r). Najwyższe dynamiki występują na początku roku przy niskich wolumenach: styczeń 21 688 (+12%), luty 26 875 (+31%), marzec 11 275 (+19%). W miesiącach wysokiego wolumenu różnice są niewielkie: maj 237 377 (+4%), czerwiec 285 975 (-2%), lipiec 329 179 (+3%), sierpień 325 552 (+1%), wrzesień 298 133 (+1%). Wyraźniejszy plus pojawia się w październiku 195 778 (+6%), czyli już po szczycie wakacyjnym.

Po 10 miesiącach 2025 roku Turcja notuje wynik praktycznie równy 2024 (-0,12% r/r). O braku wzrostu decydują spadki w miesiącach o najwyższych wolumenach (maj–lipiec) oraz osłabienie na kilku dużych rynkach źródłowych (Wielka Brytania, Iran, Bułgaria) przy jednoczesnych, niewielkich wzrostach Rosji i Niemiec. Z perspektywy branży to istotne, bo słabszy środek sezonu zwiększa presję na domykanie sprzedaży w warunkach wysokiej podaży, a późniejsze odbicie poprawia wynik, ale nie zmienia jego charakteru: 2025 to rok stabilizacji po 2024, a nie rok kontynuacji wzrostu.

Artykuł w oparciu o dane Ministerstwa Kultury i Turystyki Turcji.

Więcej o Turcji przeczytasz tutaj

Artykuł Turcja 2025: stagnacja po rekordowym roku pochodzi z serwisu Turistico.

Wielka Brytania wciąż na czele, Polska już w ścisłej czołówce

Między styczniem a październikiem 2025 najważniejszym rynkiem źródłowym dla Malty pozostaje Wielka Brytania z przyjazdami ponad 730 tys. turystów. Drugie miejsce utrzymują Włochy, choć dynamika w ostatnim roku wyraźnie słabnie. Na trzeciej pozycji znalazła się Polska – liczba turystów z naszego kraju wzrosła z ok. 210 tys. w 2024 roku do ponad 315 tys. w 2025 roku. Oznacza to, że Polska wyprzedziła pod względem wolumenu takie rynki jak Francja i Niemcy, które rosną stabilnie, lecz dużo wolniej. Wysokie, choć mniejsze wolumeny generują także Hiszpania i rynki skandynawskie. W ujęciu strukturalnym Malta pozostaje mocno zależna od Europy Zachodniej, ale udział Europy Środkowo-Wschodniej i rynku polskiego wyraźnie rośnie.

Rekordowe wzrosty Irlandii i Polski, słabszy rok dla Włoch

Porównanie pierwszych dziesięciu miesięcy 2025 do 2024 roku pokazuje wyraźne rozwarstwienie między rynkami. Najszybciej rosną Irlandia (+58%) oraz Polska (+50%), co potwierdza przesuwanie się nowej fali popytu do krajów o wyższej mobilności i relatywnie niskim nasyceniu wcześniejszą ofertą Malty. Wysoką, choć niższą dynamikę notują także Wielka Brytania, USA, Węgry, Skandynawia, Hiszpania, gdzie wzrosty oscylują od kilku do kilkunastu procent.

Na drugim biegunie znajdują się rynki południowoeuropejskie: Włochy, Francja, Grecja, gdzie liczba przyjazdów spada lub pozostaje na granicy stagnacji. Z perspektywy Malty oznacza to, że przyrost ruchu generują przede wszystkim rynki północne i środkowoeuropejskie, a struktura geograficzna ruchu przesuwa się w stronę krajów o większym udziale podróży poza szczytem sezonu.

Wydatki turystów w górę o 19%

Wydatki turystów zagranicznych w okresie I–X 2025 roku sięgnęły łącznie 3,47 mld EUR, co oznacza wzrost o 19% względem roku poprzedniego. Największym rynkiem pozostaje Wielka Brytania, której turyści wydali już ponad 840 mln EUR, wyraźnie więcej niż w 2024 roku. Włochy, mimo dużego wolumenu podróży, notują spadek wartości rynku, podczas gdy Francja i Niemcy zwiększają wydatki w tempie zbliżonym do średniej.

Polska wyróżnia się pod tym względem szczególnie: wydatki turystów z naszego kraju przekroczyły 240 mln EUR i wzrosły o ponad 50% r/r. Oznacza to, że Malta stała się jednym z ważniejszych kierunków krótkiego i średniego dystansu, jeśli chodzi o wartość rynku wyjazdowego z Polski. Hiszpania również poprawia wynik, choć skala wzrostu jest tu umiarkowana, a różnice między rynkami mają coraz bardziej charakter strukturalny niż wyłącznie wolumenowy.

Wydatki per capita bez większych zmian

Średnie wydatki per capita dla siedmiu kluczowych rynków źródłowych wyniosły 993 EUR, co oznacza wzrost o 6% względem 2024 roku. Najwyższe kwoty wydają turyści z Wielkiej Brytanii, Niemiec i Francji, którzy systematycznie zwiększają wydatki na osobę, korzystając zarówno z ofert wyższego standardu, jak i dłuższych pobytów.

Polska utrzymuje wydatki per capita na zbliżonym poziomie, notując niewielki, jednoprocentowy wzrost. Z biznesowego punktu widzenia oznacza to, że wzrost wartości rynku polskiego wynika przede wszystkim z przyrostu liczby podróży, a nie z gwałtownego „uszlachetnienia” struktury produktu. To z jednej strony dobra wiadomość – rynek rośnie na szerokiej bazie klientów – z drugiej pokazuje, że istnieje przestrzeń do dalszego podnoszenia średniego koszyka, zwłaszcza w segmentach pobytów poza głównym sezonem i w ofercie o wyższym standardzie.

Coraz większy udział podróży organizowanych na własną rękę

Dane dotyczące wydatków z podziałem na typ zakupu pokazują, że na kluczowych rynkach – w tym w Wielkiej Brytanii, Włoszech, Polsce, Francji i Niemczech – silną pozycję utrzymują zarówno podróże w formie pakietu turystycznego, jak i wyjazdy organizowane samodzielnie. Na wielu rynkach wydatki w podróżach bez pakietu są zbliżone do wartości segmentu pakietowego, a w niektórych przypadkach wręcz je przewyższają.

W strukturze kosztów podróży „bez pakietu” dominują dwa elementy: bilet lotniczy oraz zakwaterowanie. W zależności od rynku od 40 do ponad 50% wydatków przypada na transport lotniczy. Najwyższy udział biletów obserwujemy m.in. w przypadku Hiszpanii, USA i Węgier, podczas gdy na rynkach takich jak Austria czy Holandia proporcje między biletem a zakwaterowaniem są bardziej zrównoważone. Z perspektywy Malty oznacza to, że atrakcyjność cenowa połączeń i elastyczność siatki lotniczej pozostają jednym z kluczowych czynników konkurencyjności destynacji.

W okresie 2023–2025 wartość wydatków w podróżach pakietowych wzrosła z niespełna 21 mln EUR do ponad 50 mln EUR, co oznacza wzrost o około dwie trzecie w ciągu dwóch lat. Jeszcze szybciej rośnie segment podróży bez pakietu: z około 43 mln EUR w 2023 roku do ponad 103 mln EUR w 2025 roku.

Wydatki per capita w pakietach rosną, co sugeruje stopniowe przesuwanie się części popytu w stronę wyższej kategorii zakwaterowania lub dłuższych pobytów. W podróżach bez pakietu wydatki na osobę pozostają praktycznie stabilne, z lekką tendencją spadkową, co można wiązać z intensywną konkurencją cenową na rynku transportu lotniczego i szeroką dostępnością ofert zakwaterowania w średnim segmencie cenowym. Łącznie dane te potwierdzają, że polski rynek na Malcie rozwija się jednocześnie w dwóch kierunkach: rośnie sprzedaż pakietów i dynamicznych organizatorów, a równolegle silnie pracuje segment podróży samodzielnych opartych na liniach regularnych i low-cost.

Malta przyciąga coraz młodsze segmenty podróżnych

Aż 79% odwiedzających przylatuje na Maltę po raz pierwszy, co oznacza, że destynacja pozostaje kierunkiem „do odkrycia”. Średnia długość pobytu wynosi 6,3 dnia i jest tylko nieznacznie krótsza niż rok wcześniej, co potwierdza stabilność modelu podróży łączącego city break z wypoczynkiem i zwiedzaniem.

Struktura wieku jest korzystna z punktu widzenia dalszego wzrostu: największą grupę stanowią osoby w wieku 25–44 lata. Gozo i Comino odwiedza 58% przyjezdnych, co pokazuje, że część ruchu rozlewa się na regiony poza główną wyspą. Aż 97% turystów dociera na Maltę drogą lotniczą, co potwierdza kluczową rolę połączeń lotniczych w dalszym kształtowaniu potencjału tego rynku.

Wzmocniony popyt i inwestycje hotelowe pozycjonują Maltę na 2026 rok

Malta kończy 2025 rok w silnym trendzie wzrostowym, napędzanym przede wszystkim przez Polskę i Irlandię. Polski rynek dostarcza największy przyrost liczby turystów i jeden z najwyższych wzrostów wartości, co znacząco wzmacnia pozycję Malty w regionie. Jednocześnie wyspa inwestuje w modernizację bazy hotelowej, podnosząc standard oferty i przygotowując się na rosnący ruch w 2026 roku. Połączenie dynamicznego popytu i poprawy jakości produktu sprawia, że Malta wchodzi w nowy sezon jako jeden z najbardziej perspektywicznych kierunków w basenie Morza Śródziemnego.

Artykuł powstał na bazie danych udstępnanych przez Maltański Urząd Statystyczny

Więcej o Malcie przeczytasz tutaj

Artykuł Malta rośnie szybciej dzięki Polsce. Wyspa wchodzi w 2026 rok silniejsza niż dotąd pochodzi z serwisu Turistico.

Przyjazdy rosną szybciej, a sezon turystyczny wyraźnie się wydłuża

Po dziewięciu miesiącach 2025 roku Hiszpania odnotowała 2,39 mln przyjazdów z Polski, co oznacza wzrost o 22,8% r/r. Wzrost jest równomierny niemal we wszystkich miesiącach, ale szczególnie wyraźny w kwietniu (+28%), sierpniu (+27%) i wrześniu (+36%). To sygnał przesuwania polskiego popytu w stronę okresów poza szczytem oraz wydłużania sezonu po stronie popytowej. Wyraźne wzrosty zimowe — od stycznia po marzec — potwierdzają rosnącą rolę podróży krótkoterminowych, które stają się jednym z głównych czynników napędzających statystyki.

Rosną noclegi, choć wolniej niż liczba odwiedzających

Łączna liczba noclegów Polaków w Hiszpanii w Q1–Q3 2025 wyniosła 6,19 mln, co oznacza wzrost o 15,2%. Niższa dynamika noclegów względem przyjazdów wskazuje na skracanie średniej długości pobytu oraz coraz większy udział city breaków. Najsilniejsze wzrosty obserwujemy w lutym (+29%), lipcu (+29%) i sierpniu (+20%), co pokazuje, że zarówno segment zimowy, jak i letni wzmacniają się równolegle. Z punktu widzenia branży oznacza to coraz bardziej wielosezonowy charakter wyjazdów do Hiszpanii.

Zima 2025/2026 z rekordową podażą miejsc w liniach regularnych

Zimowa siatka połączeń z Polski do Hiszpanii w sezonie 2025/2026 notuje największą rozbudowę w historii. Łączna liczba miejsc dostępnych u przewoźników regularnych rośnie o 22,6%, do ponad 1,18 mln foteli. Wzrosty dotyczą wszystkich głównych linii: LOT (+29%), Ryanair (+24%) i Wizz Air (+23%). Tak szeroka podaż zimowa bezpośrednio przekłada się na wzrost ruchu w pierwszym kwartale roku oraz zwiększa dostępność krótkich wyjazdów, które wzmacniają zarówno segment miejski, jak i wyjazdy na południowe wybrzeża.
W strukturze pojemności zimowej na sezon 2025/2026 trzy lotniska pełnią kluczową rolę: Barcelona (22,7% udziału), Alicante (20,5%) i Málaga (16,9%). Ich łączny udział przekracza 60%, co podkreśla rosnące znaczenie kierunków kontynentalnych w sezonie zimowym. Wyspy Kanaryjskie pozostają silnym komponentem zimy — Teneryfa i Gran Canaria utrzymują wysoki poziom pojemności, choć ich udział w strukturze jest stabilniejszy niż w poprzednich latach. Palma doświadcza lekkiego spadku, jednak w ujęciu rocznym pozostaje jednym z najważniejszych portów letnich, których sezon coraz bardziej wydłuża się na wiosnę i jesień.

Całoroczna siła Hiszpanii – trend czy nowa norma?

Polscy turyści korzystają z rosnącej liczby połączeń, z których część działa już przez cały rok. Przy utrzymaniu obecnej dynamiki granica trzech milionów przyjazdów w 2025 roku jest realnym i coraz bardziej prawdopodobnym scenariuszem. Dla branży oznacza to wejście w fazę, w której Hiszpania staje się jednym z najbardziej stabilnych i przewidywalnych rynków wyjazdowych Polaków, z rosnącą rolą krótkich podróży i coraz silniejszą segmentacją sezonową.

Artykuł powstał dzięki danym udostępnionym przez Turespaña.

Więcej o Hiszpanii przeczytasz tutaj

Artykuł Hiszpania czeka na 3-milionowego turystę z Polski pochodzi z serwisu Turistico.