Cztery rynki trzymają Hiszpanię

Hiszpania zakończyła 2025 rok rekordowym wynikiem 96,8 mln zagranicznych turystów. Skala ruchu zaczyna już wykraczać poza poziomy, które jeszcze kilka lat temu wydawały się trudne do osiągnięcia. Sama Wielka Brytania odpowiadała za ponad 19 mln przyjazdów, a kolejne miejsca zajmowały Francja (12,8 mln), Niemcy (12 mln) oraz Włochy (5,7 mln). Oznacza to, że cztery największe rynki źródłowe generują już ponad połowę całego ruchu przyjazdowego do Hiszpanii. W praktyce to właśnie od kondycji i zachowań konsumenckich tych krajów zależy dziś sytuacja całego hiszpańskiego sektora turystycznego.

Co istotne, początek sprzedaży sezonu lato 2026 pokazywał, że rynek wcale nie zamierza hamować. Dynamika rezerwacji na kluczowych rynkach pozostawała bardzo wysoka, szczególnie w Portugalii (+58 proc.), Niemczech (+35 proc.) oraz Francji (+17 proc.). Nawet dojrzały rynek brytyjski nadal notował wzrosty na poziomie 11 proc., co przy jego ogromnej skali ma dla Hiszpanii fundamentalne znaczenie.

Jednocześnie coraz mocniej zaczęły pojawiać się pytania o granice dalszego wzrostu hiszpańskiej turystyki. Steve Heapy, CEO Jet2, w rozmowie z Hosteltur ostrzegał, że hiszpański sektor turystyczny zaczyna wchodzić w niebezpieczną fazę utraty konkurencyjności. Zwracał uwagę przede wszystkim na gwałtownie rosnące ceny wakacji, presję kosztową oraz coraz większe ryzyko odpływu części klientów do tańszych kierunków. Według danych przywoływanych przez Jet2 średni koszt wakacji w Hiszpanii wzrósł w ciągu kilku lat nawet o około 50 proc.

To właśnie w takim momencie rynek został dodatkowo uderzony przez wybuch konfliktu na Bliskim Wschodzie i gwałtowny wzrost cen ropy. Branża zaczęła obawiać się scenariusza, w którym rekordowy popyt zderzy się jednocześnie z ograniczoną podażą miejsc noclegowych, rosnącymi kosztami operacyjnymi i coraz większą presją cenową po stronie klientów.

Ropa podbiła stawkę

Wybuch konfliktu na Bliskim Wschodzie natychmiast wywołał obawy o gwałtowny wzrost kosztów w turystyce. Jeszcze na początku stycznia baryłka ropy Brent kosztowała ok. 61 dolarów. W kolejnych tygodniach ceny zaczęły jednak dynamicznie rosnąć, momentami przekraczając poziom 100 dolarów za baryłkę.

Dla branży turystycznej oznaczało to ryzyko kolejnej fali podwyżek. Wyższe ceny paliwa uderzają przede wszystkim w transport lotniczy, ale przekładają się również na koszty funkcjonowania hoteli i całego sektora usług turystycznych. W praktyce rynek zaczął obawiać się scenariusza, w którym rekordowo droga już Hiszpania stanie się dla części klientów zwyczajnie zbyt kosztowna.

Szczególnie istotne było to dla Hiszpanii, której model turystyczny opiera się przede wszystkim na ruchu lotniczym i ogromnej skali masowej turystyki. Nawet niewielki wzrost kosztów podróży może przy takich wolumenach bardzo szybko przełożyć się na zachowania konsumentów. W praktyce rynek zareagował jednak znacznie bardziej selektywnie, niż początkowo zakładano. I to właśnie dane dotyczące dynamiki rezerwacji pokazują dziś najlepiej, które regiony Hiszpanii zaczęły wygrywać w nowej rzeczywistości kosztowej.

Hiszpania zaczęła się dzielić

Najciekawsze wnioski przynoszą dane dotyczące dynamiki rezerwacji już po wybuchu konfliktu na Bliskim Wschodzie i gwałtownym wzroście cen ropy. To właśnie wtedy rynek miał zweryfikować, czy rekordowo droga Hiszpania nadal będzie w stanie utrzymać wysoką dynamikę sprzedaży.

Dane pokazują jednak, że reakcja klientów była bardzo nierównomierna. Najmocniej wyróżniają się Madryt oraz Katalonia. W obu regionach dynamika rezerwacji po chwilowym osłabieniu ponownie zaczęła mocno rosnąć. W połowie kwietnia Madryt przekraczał poziom +70 proc. rok do roku, a Katalonia zbliżała się do +65 proc. Oba regiony bardzo szybko odrobiły spadki z końca marca.

Stabilnie wygląda również Region Walencji. Przez większość analizowanego okresu dynamika rezerwacji utrzymywała się tam w przedziale +20 do +40 proc. względem 2025 r., a region uniknął gwałtownych spadków widocznych w innych częściach kraju.

Znacznie bardziej niestabilnie zachowywały się natomiast Baleary i Wyspy Kanaryjskie. Baleary jeszcze w marcu rosły momentami o ponad 40 proc., by później wyraźnie wyhamować. Jeszcze większe wahania widoczne były na Wyspach Kanaryjskich, które okresowo schodziły nawet poniżej poziomu z 2025 r. To jedyny analizowany region, który chwilowo notował ujemną dynamikę rezerwacji.

Andaluzja zachowywała się bardziej stabilnie niż kierunki wyspiarskie, choć również tam widoczne było wyraźne spowolnienie na przełomie marca i kwietnia. Region szybko wrócił jednak do wzrostów przekraczających +50 proc. rok do roku.

Dane pokazują więc bardzo wyraźnie, że po wybuchu konfliktu Hiszpania przestała zachowywać się jak jeden rynek. Najlepiej radziły sobie regiony miejskie i kontynentalne, podczas gdy kierunki najmocniej uzależnione od transportu lotniczego zaczęły wyraźnie tracić dynamikę.

Hiszpania przejęła ruch z innych kierunków

Najbardziej interesujące są jednak dane dotyczące realnie odbytych pobytów już po wybuchu konfliktu. To kluczowa różnica, ponieważ wykres nie pokazuje planów zakupowych ani nowych rezerwacji, ale faktyczne podróże klientów w sytuacji gwałtownego wzrostu niepewności geopolitycznej. Wartość 100 oznacza tutaj poziom tygodnia poprzedniego. Każdy wynik powyżej 100 oznacza więc wzrost liczby odbytych pobytów względem poprzedniego tygodnia, a poniżej 100 — spadek.

W praktyce część rynku zaczęła szukać alternatywy dla kierunków postrzeganych jako bardziej ryzykowne. Dotyczyło to przede wszystkim części Azji oraz regionów Bliskiego Wschodu. Dla wielu klientów Hiszpania stała się najbezpieczniejszym dużym kierunkiem masowym z rozwiniętą siatką lotniczą, ogromną bazą hotelową i możliwością szybkiego przejęcia ruchu.

Najmocniej widać to na rynkach takich jak Irlandia i Francja. W przypadku Irlandii tygodniowa dynamika pobytów przez większość analizowanego okresu utrzymywała się wyraźnie powyżej poziomu 120, by na początku maja dojść nawet do okolic 150. Oznacza to, że liczba odbytych pobytów była momentami o połowę wyższa niż tydzień wcześniej. Bardzo mocno wyglądała również Francja, która w połowie kwietnia przekraczała poziom 145.

Stabilnie zachowywały się także Włochy oraz Portugalia. Włoski rynek po chwilowym osłabieniu wrócił do poziomów ok. 130, a Portugalia przez większość okresu utrzymywała dynamikę w przedziale 110–125.

Znacznie bardziej ostrożnie reagowały natomiast Niemcy i Wielka Brytania. Niemcy notowali największe wahania spośród analizowanych rynków, momentami spadając nawet poniżej poziomu 90. Z kolei Wielka Brytania utrzymywała się przez większość okresu bardzo blisko poziomu 100–110, co przy skali brytyjskiego rynku i tak oznaczało utrzymanie bardzo wysokiego wolumenu ruchu.

Dane pokazują więc, że mimo wojny i gwałtownego wzrostu kosztów podróży Hiszpania nie tylko utrzymała popyt, ale częściowo przejęła również ruch z innych regionów świata. Szczególnie widoczne było to na rynkach, które szybciej reagują na kwestie bezpieczeństwa i elastyczniej zmieniają kierunki wyjazdów.

Okiem eksperta Turistico

Najważniejszy wniosek z danych jest paradoksalny. Konflikt na Bliskim Wschodzie i gwałtowny wzrost cen ropy nie osłabiły pozycji Hiszpanii, lecz jeszcze mocniej pokazały jej znaczenie jako „bezpiecznego hubu” światowej turystyki masowej. W momencie destabilizacji innych regionów świata część klientów nie zrezygnowała z podróży — po prostu przekierowała je do Hiszpanii.

To jednak nie oznacza, że hiszpański rynek jest dziś w komfortowej sytuacji. Wręcz przeciwnie. Rekordowy popyt zaczyna coraz mocniej zderzać się z ograniczoną podażą. Problemem nie staje się już brak klientów, ale zdolność do dalszej obsługi wzrostu przy coraz wyższych kosztach operacyjnych i coraz większej presji społecznej w samych regionach turystycznych.

Dane bardzo wyraźnie pokazują również, że Hiszpania przestaje funkcjonować jako jednolity rynek. W nowej rzeczywistości najlepiej radzą sobie regiony kontynentalne i miejskie, takie jak Madryt, Katalonia czy Walencja. Znacznie większą presję zaczynają odczuwać natomiast kierunki wyspiarskie, szczególnie mocno uzależnione od kosztów transportu lotniczego.

Jednocześnie coraz bardziej widoczna staje się zależność Hiszpanii od kondycji kilku największych rynków źródłowych. Szczególnie istotne pozostają tutaj Wielka Brytania i Niemcy, odpowiadające łącznie za ponad 30 mln przyjazdów rocznie. I choć oba rynki nadal utrzymują bardzo wysokie wolumeny ruchu, dane pokazują wyraźnie słabszą dynamikę niż w przypadku Francji, Irlandii czy części rynków południowoeuropejskich. Szczególnie Niemcy zaczynają wyglądać na rynek coraz bardziej wrażliwy cenowo.

Dla branży turystycznej może to oznaczać początek bardzo istotnej zmiany strukturalnej. W kolejnych latach coraz ważniejsza stanie się nie tylko sama obecność produktu hiszpańskiego w ofercie, ale również dostęp do odpowiednich allotmentów, gwarancji hotelowych oraz regionów o bardziej stabilnej dynamice cenowej.

Dlatego pytanie „czy w Hiszpanii zabraknie łóżek?” nie dotyczy dziś fizycznego braku miejsc noclegowych. Coraz częściej chodzi o coś znacznie ważniejszego — dostępność dobrego produktu w akceptowalnej cenie.

Artykuł w oparciu o publikacje Hosteltur na podstawie danych Travelgate

Wiecej o Hiszpanii przeczytasz tutaj

Artykuł Czy w Hiszpanii zabraknie łóżek? Rekordowy popyt zderza się z nową rzeczywistością pochodzi z serwisu Turistico.

Tylko 2% procent wzrostu

W okresie styczeń–listopad 2025 Bułgarię odwiedziło 12,7 mln turystów, co oznacza wzrost o 2% r/r. Rynek rośnie umiarkowanie, a dynamika opiera się przede wszystkim na rynkach regionalnych.

Największym rynkiem pozostaje Rumunia z wynikiem 2,45 mln turystów i wzrostem o 13% r/r, co daje jej blisko 20% udziału w strukturze głównych rynków źródłowych. Drugą pozycję zajmuje Turcja z 2,25 mln przyjazdów i dynamiką 6% r/r, a trzecią Grecja, która osiągnęła 1,21 mln turystów przy wzroście o 14% r/r.

Istotną rolę odgrywają również Niemcy, które wygenerowały 968 tys. turystów, notując wzrost o 11% r/r. Jednocześnie najsilniejszą korektę notuje Ukraina, gdzie liczba przyjazdów spadła o 29% r/r do 870 tys. osób.

W Europie Środkowej wyróżnia się Polska z wynikiem 509 tys. turystów i wzrostem o 10% r/r, podczas gdy Serbia, Macedonia i Czechy rosną w tempie około 2% r/r. Segment pozostałych rynków, odpowiadający za blisko jedną czwartą wolumenu, zanotował spadek o 3% r/r.

Dane pokazują, że wzrost bułgarskiej turystyki w 2025 roku jest napędzany głównie przez rynki sąsiednie oraz stopniową odbudowę popytu z Europy Zachodniej, przy jednoczesnym wyraźnym spadku znaczenia rynku ukraińskiego.

Sezon polski w Bułgarii zaczyna się wcześniej i kończy później

Dane miesięczne dla rynku polskiego pokazują, że wynik Bułgarii w 2025 roku został zbudowany przede wszystkim w wysokim sezonie letnim, przy jednoczesnym wyraźnym wzmocnieniu miesięcy granicznych sezonu. Największe wolumeny przyjazdów przypadają na lipiec i sierpień, które pozostają kluczowe dla całorocznego wyniku.

Jednocześnie widoczny jest wzrost znaczenia maja, czerwca oraz września, które w 2025 roku osiągają wyraźnie wyższe poziomy niż w analogicznych miesiącach roku poprzedniego. W praktyce oznacza to stopniowe rozszerzanie wysokiego sezonu i większą stabilność popytu poza jego szczytem.

Układ miesięczny potwierdza, że dynamika rynku polskiego jest w coraz większym stopniu budowana nie tylko przez środek lata, ale również przez okres przedsezonowy i posezonowy, co ma bezpośrednie przełożenie na strukturę sprzedaży i planowanie oferty na kolejny sezon.

Potęge turystyczną Bułgarii budują sąsiedzi

Struktura geograficzna ruchu turystycznego do Bułgarii w okresie styczeń–listopad 2025 pokazuje wyraźną koncentrację na kilku kluczowych rynkach regionalnych. Największym rynkiem źródłowym pozostaje Rumunia, która odpowiada za 19,3% przyjazdów wśród głównych rynków uwzględnionych w zestawieniu. Drugą pozycję zajmuje Turcja z udziałem na poziomie 17,7%, co potwierdza rosnące znaczenie bezpośredniego otoczenia geograficznego Bułgarii.

Na trzecim miejscu znajduje się Grecja, która generuje 9,5% ruchu, a kolejne pozycje zajmują Niemcy z udziałem 7,6% oraz Ukraina z 6,8%. W dalszej kolejności plasują się Serbia z udziałem 5,5% oraz Polska, która odpowiada za 4,0% przyjazdów. Mniejsze, ale stabilne udziały notują Macedonia oraz Czechy.

Łącznie rynki Rumunii, Turcji i Grecji odpowiadają za blisko połowę ruchu wśród głównych rynków źródłowych, co potwierdza, że struktura przyjazdów do Bułgarii w coraz większym stopniu opiera się na regionie Europy Południowo-Wschodniej. Jednocześnie udział Polski i pozostałych rynków Europy Środkowej pozostaje istotny z punktu widzenia dywersyfikacji źródeł popytu, choć ich skala jest wyraźnie mniejsza niż w przypadku rynków sąsiednich.

Segment pozostałych rynków odpowiada za 24,7% wolumenu, co wskazuje na relatywnie szeroką bazę źródeł ruchu poza głównymi rynkami regionalnymi, jednak bez jednego dominującego kierunku.

Polacy jeżdżą po słońce, a Turcy w celach handlowych, tranzytowych i rodzinnych

Struktura motywów podróży pokazuje wyraźne różnice w profilu popytu pomiędzy trzema kluczowymi rynkami regionalnymi. Polska pozostaje rynkiem jednoznacznie wakacyjnym, gdzie wyjazdy wypoczynkowe odpowiadają za 68% całego ruchu. Segment biznesowy generuje 11% przyjazdów, a pozostałe motywy 21%. Oznacza to, że polski rynek jest w dużym stopniu uzależniony od sezonu letniego i modelu wypoczynkowego, co bezpośrednio przekłada się na koncentrację popytu w miesiącach wakacyjnych.

Inaczej wygląda struktura popytu w Rumunii, gdzie ruch do Bułgarii jest bardziej zdywersyfikowany. Wakacje i rekreacja odpowiadają za 50% przyjazdów, segment biznesowy generuje 11%, natomiast aż 40% ruchu przypada na pozostałe motywy podróży. Taki układ wskazuje na znacznie szerszy zakres powodów wyjazdów, w tym wizyty rodzinne, krótkie pobyty przygraniczne oraz podróże o charakterze niestandardowym.

Najbardziej odmienny profil prezentuje Turcja, gdzie ruch do Bułgarii ma w dużej mierze charakter pozawypoczynkowy. Wakacje i rekreacja odpowiadają jedynie za 26% przyjazdów, segment biznesowy za 9%, natomiast dominującą kategorią pozostają inne motywy podróży, które generują aż 65% ruchu. W praktyce oznacza to, że turecki rynek funkcjonuje przede wszystkim w modelu mobilności regionalnej, a nie klasycznej turystyki wypoczynkowej.

Porównanie trzech rynków pokazuje, że Bułgaria pełni wobec nich odmienne funkcje. Dla Polski pozostaje przede wszystkim kierunkiem wakacyjnym, dla Rumunii kierunkiem o mieszanym profilu podróży, natomiast dla Turcji elementem regionalnego systemu mobilności, w którym turystyka wypoczynkowa odgrywa rolę drugorzędną.

Komentarz eksperta Turitico: Bułgarska turystyka pod presją euro

Dane za styczeń–listopad 2025 pokazują, że bułgarska turystyka opiera się dziś niemal wyłącznie na rynkach sąsiednich. Rumunia i Turcja generują ponad jedną trzecią ruchu wśród głównych rynków źródłowych, a wraz z Grecją odpowiadają za blisko połowę przyjazdów. Polska rośnie i pozostaje istotnym rynkiem Europy Środkowej, jednak jej rola ma charakter uzupełniający wobec regionalnego rdzenia popytu. W strukturze brakuje natomiast dużych rynków Europy Zachodniej – Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch czy Skandynawii – które w przypadku Grecji czy Turcji należą do filarów popytu.

Model bułgarskiej turystyki pozostaje w dużym stopniu modelem przygranicznym. Serbia, dzięki bliskości geograficznej i kulturowej, pozostaje stabilnym źródłem ruchu, a Turcja generuje przede wszystkim mobilność regionalną, a nie klasyczną turystykę wypoczynkową. Struktura rynku tureckiego jest dla Bułgarii niekorzystna – aż 65% ruchu to inne motywy niż wakacje, w tym tranzyt, handel i podróże rodzinne. Oznacza to, że realny potencjał wzrostu w segmencie turystycznym pozostaje ograniczony.

Dodatkowym ograniczeniem jest bardzo krótki sezon turystyczny. Model „sun & beach” oparty na 16–18 tygodniach funkcjonowania hoteli sprawia, że bułgarska turystyka pozostaje skrajnie sezonowa. W przeciwieństwie do Grecji i Turcji Bułgaria nie wypracowała skutecznego mechanizmu wydłużania sezonu i przyciągania ruchu poza miesiącami letnimi. Brak spójnej strategii produktowej powoduje, że poza lipcem, sierpniem i częściowo wrześniem popyt pozostaje ograniczony.

Na tym tle szczególne znaczenie ma rynek polski, który w 2025 roku pozostaje wyraźnie skoncentrowany na sezonie letnim. Polska nadal generuje większość wolumenu w klasycznym modelu wakacyjnym, opartym na lipcu i sierpniu, a przykład września należy traktować raczej jako pierwszą jaskółkę możliwego wydłużania sezonu, a nie trwałą zmianę struktury popytu.

Jednocześnie widoczny jest rosnący wpływ połączeń niskokosztowych, które zaczynają stopniowo zmieniać sposób podróżowania Polaków do Bułgarii. Do tej pory rynek był w dużym stopniu zdominowany przez czartery i sprzedaż pakietową, natomiast większa dostępność lotów regularnych zwiększa elastyczność wyjazdów i otwiera potencjał dla ruchu poza szczytem sezonu. Na razie jest to jednak proces na wczesnym etapie, którego realna skala ujawni się dopiero w kolejnych sezonach.

Wyzwania po stronie podaży pozostają jednak nierozwiązane. Bułgaria od lat funkcjonuje w warunkach niestabilności politycznej i braku długofalowej polityki turystycznej. W ciągu ostatnich czterech lat kraj kilkukrotnie zmieniał rządy, a stanowisko ministra turystyki obejmowały cztery różne osoby. Brak ciągłości decyzyjnej i konsekwentnej strategii rozwoju sprawia, że sektor turystyczny rozwija się w sposób reaktywny, bez spójnej wizji produktowej i inwestycyjnej.

W tym kontekście wprowadzenie euro stanowi dodatkowe ryzyko dla modelu rozwoju bułgarskiej turystyki. Doświadczenia Chorwacji pokazują, że zmiana waluty bardzo często prowadzi do gwałtownego wzrostu cen w usługach turystycznych, szczególnie w segmencie noclegów, gastronomii i transportu lokalnego. W Chorwacji już na etapie przygotowań do wejścia do strefy euro widoczna była silna presja inflacyjna w regionach turystycznych, co w krótkim czasie przełożyło się na utratę części przewagi cenowej.

Dla Bułgarii, której popyt opiera się na rynkach wrażliwych cenowo, takich jak Rumunia, Turcja czy Polska, scenariusz gwałtownego wzrostu cen może oznaczać bezpośrednie uderzenie w wolumen przyjazdów. W praktyce euro nie będzie impulsem wzrostowym, lecz testem odporności modelu opartego na relatywnie niskich cenach i krótkim sezonie. Jeśli po zmianie waluty Bułgaria utraci wizerunek destynacji „value for money”, presja na popyt może pojawić się szybciej niż w krajach o bardziej zdywersyfikowanej strukturze rynków źródłowych.

W kolejnych sezonach o pozycji Bułgarii zdecyduje więc nie sama skala rynku, lecz zdolność do utrzymania konkurencyjności cenowej, wydłużenia sezonu i przyciągnięcia nowych rynków Europy Zachodniej. Bez tych zmian model wzrostu oparty na ruchu przygranicznym i krótkim sezonie letnim pozostaje strukturalnie podatny na szoki kosztowe i wahania popytu.

Artykuł powstał w oparciu o dane Bułgarskiego Urzędu Statystycznego

Więcej o Bułgarii przeczytasz tutaj

Artykuł Bułgaria 2025: 12,7 mln i tylko 2% wzrostu pochodzi z serwisu Turistico.

2025: wynik domknięty w drugiej połowie roku

Grecja zamknęła 2025 r. bardzo mocnym wynikiem, jednak jego struktura w czasie była nierównomierna. W pierwszych miesiącach dynamika wzrostu pozostawała niemal płaska (+0,6% r/r), natomiast wyraźniejsze przyspieszenie nastąpiło dopiero w drugiej połowie (+ok. 7% r/r). Oznacza to, że końcowy rezultat został „dowieziony” później, a nie budowany równomiernie w trakcie sezonu. Jednym z czynników wpływających na słabszy początek była aktywność sejsmiczna na Santorini na początku roku.

Sygnał na 2026

W danych rezerwacji lotniczych, które traktuje się jako wskaźnik wyprzedzający popyt, rezerwacje na I kwartał 2026 były wyższe o 10% r/r (stan na moment przygotowania raportu). To nie jest „wynik kwartału”, tylko informacja o popycie w przód – i o tyle ważna, że dotyczy okresu poza letnim szczytem. Innymi słowy: zainteresowanie Grecją było widoczne również na starcie roku, a nie tylko w wakacyjnym oknie.

Dekada wzrostu: +13 mln i mechanizm 40/20/40

W ostatniej dekadzie przyjazdy zwiększyły się o około 13 mln, a mechanizm tego wzrostu można rozłożyć na trzy części: 40% wynikało z globalnego wzrostu turystyki, 20% z wzmocnienia roli regionu Europa–Morze Śródziemne (udział regionu w światowym rynku 45% → 49%), a kolejne 40% to wzrost udziałowy Grecji kosztem konkurentów w regionie. Ten podział pokazuje, że istotna część sukcesu to nie tylko koniunktura, ale realne przesunięcie popytu w stronę Grecji. Raport podaje też syntetyczną miarę skali: udział Grecji w globalnej turystyce ma w 2025 wynieść 2,5% (z 2,0% w 2016), przy udziale w globalnej powierzchni lądów 0,1%.

Udziały w regionie zmieniają się szybciej niż wolumeny

Otoczenie konkurencyjne w regionie przestało być statyczne. W ujęciu dekady udział w rynku śródziemnomorskim zwiększyły po stronie północnej Turcja (+3,0 p.p.) i Albania (+0,8 p.p.), a po stronie południowej łącznie Egipt, Tunezja i Maroko (+2,0 p.p.). W tym samym czasie grupa dojrzałych rynków – Wielka Brytania, Francja, Włochy i Hiszpania – traci łącznie 3,0 p.p. udziału. To ważne tło: nawet przy rekordowych wolumenach przestrzeń do dalszego wzrostu robi się ciaśniejsza, bo część konkurentów rośnie udziałowo, a nie tylko wolumenowo.

Nadal wysoki udział sezonu letniego

Lato odpowiada za 50% przyjazdów (pięć lat wcześniej było to 53%), podczas gdy wskazana w danych średnia dla regionu to 40%. Widać więc stopniowe wydłużanie sezonu, ale wakacyjne miesiące nadal mają największą wagę w skali roku. W takiej strukturze nawet niewielkie przesunięcia popytu w czasie przekładają się na dużą presję na obłożenie i ceny w szczycie.

Wyspy absorbują połowę ruchu turystycznego

Wyspy przyjmują „prawie połowę” ruchu turystycznego, mimo że stanowią około 15% terytorium kraju. Ta relacja tłumaczy, dlaczego presja na dostępność i ceny najszybciej narasta w wąskim zestawie najbardziej rozpoznawalnych lokalizacji – i dlaczego rozwój „alternatywnych” miejsc ma znaczenie dla rozkładu popytu, a nie tylko dla promocji.

Infrastruktura nie nadąża za inwestycjami w turystykę

Tempo rozwoju turystyki jest szybsze niż tempo nadrabiania infrastruktury. W ostatnich pięciu latach inwestycje w infrastrukturę podstawową pozostawały 8% poniżej poziomów sprzed kryzysu, podczas gdy inwestycje w sektor turystyczny były 14% powyżej poziomów sprzed kryzysu (według danych NBG). To liczbowy opis ryzyka: baza turystyczna rośnie szybciej niż otoczenie, które ma ją obsłużyć.

Okiem eksperta Turistico: Grecja pod presją silnej konkurecji

Największym zagrożeniem dla Grecji w sprzedaży zorganizowanej pozostaje dziś Turcja, bo szybciej domyka popyt skalą podaży, całoroczną dostępnością, lepszą pogodą i elastycznością cenową. Do tego dochodzi przewaga po stronie produktu: w wielu regionach Turcja ma bardziej rozwiniętą, masową bazę hotelową, opartą o duże resorty i zaplecze usług. Taka infrastruktura działa „pod pakiet”, pomaga utrzymać standard przy dużym wolumenie i zmniejsza ryzyko braków dostępności w szczycie. W tym układzie Grecja nie wygra narracją, tylko parametrami widocznymi w porównaniu ofert: ceną pakietu, dostępnością w kluczowych tygodniach i przewidywalnością jakości.

Pierwszy warunek obrony to konkurencyjna cena końcowa. Rosnące lokalne obciążenia po stronie pobytu, zwłaszcza podatki i opłaty turystyczne w wysokim sezonie, szybko trafiają do ceny pakietu i utrudniają utrzymanie atrakcyjnej „metki”. Hellada zrobiła się po prostu droga: przykładowo tylko same wprowadzone w roku 2025 nowe lokalne podatki dla rodziny 4 osobowej, wynajmującej na tydzień w lipcu 2 pokoje w hotelu 4-gwiazdkowym wynoszą 140 euro, a dla hotelu 5-gwiazdkowego aż 210 euro. Dodatkowo Grecja coraz częściej porządkuje presję w najbardziej przeciążonych punktach, wprowadzając opłaty i limity dla ruchu wycieczkowcowego. Z perspektywy destynacji to narzędzie kontroli pojemności, ale dla turysty zwykle oznacza wyższy koszt albo mniejszą dostępność „top” lokalizacji.

Drugi warunek to przepustowość i logistyka, bo przy koncentracji popytu na wyspach to lotniska i infrastruktura dojazdowa ustawiają dostępność oraz ceny w szczycie. Dlatego tak duże znaczenie mają inwestycje zmniejszające wąskie gardła, jak nowe lotnisko w rejonie Heraklionu na Krecie (Kastelli) czy zwiększanie możliwości obsługi ruchu w Atenach. Bez takich projektów Grecja łatwo wpada w powtarzalny schemat: bardzo mocny popyt w szczycie, szybkie podbijanie cen i odpływ części popytu do kierunków, które łatwiej „dostarczają” wolumen.

Trzeci element, który staje się koniecznością, to wydłużenie sezonu. Skoro lato wciąż stanowi około 50% przyjazdów, ciężar popytu pozostaje wakacyjny, a presja cenowa kumuluje się w krótkim oknie. Jednocześnie rośnie grupa turystów, którzy chcą unikać największych upałów i zatłoczenia w lipcu–sierpniu, co zwiększa znaczenie wiosny i jesieni.

Z perspektywy polskiego rynku Grecja pozostaje drugim najważniejszym kierunkiem w segmencie klientów biur podróży, za Turcją. Utrzymanie tej pozycji będzie jednak wymagało jednoczesnej obrony cen w szczycie sezonu oraz budowania skali w miesiącach przejściowych, gdzie presja kosztowa i pojemnościowa jest mniejsza. Jeśli to się nie wydarzy, to prawdopodobnie już w roku 2026 zostanie wyprzedzona w rankingu przez depczący jej po piętach Egipt.

Artykuł w oparciu o raport opublikowany 23.12.2025 przez National Bank of Greece

Więcej o Grecji przeczytasz tutaj

Artykuł National Bank of Greece: 37 mln turystów w 2025 roku pochodzi z serwisu Turistico.

Był apetyt na 60 mln, jest duże rozczarowanie

Już w sierpniu 2025 pisaliśmy (Turcja nie rośnie jak planowano), że ambitne cele postawione przez Ministerstwo Kultury i Turystyki Turcji mają małe szanse zostać spełnione. Wyniki dziesięciu miesięcy 2025 pokazują, że cel 60 mln jest niemożliwy do realizacji.

W ujęciu miesięcznym 2025 jest nierówny. Dodatnie dynamiki pojawiają się na początku roku i w kwietniu: styczeń to 2 171 118 przyjazdów (+6,1% r/r), a kwiecień 3 900 546 (+8,0%). Z drugiej strony mocno wypada marzec: 2 346 403 (-13,1%). Kluczowe jest jednak to, co dzieje się w miesiącach o najwyższych wolumenach, które budują wynik sezonu: maj (5 037 447, -1,8%), czerwiec (5 772 328, -1,5%) i lipiec (7 116 096, -3,0%) są poniżej 2024. Poprawa pojawia się dopiero w dalszej części sezonu: sierpień (6 965 343, +2,1%), wrzesień (6 087 374, +0,5%) i październik (5 683 717, +4,3%). To poprawia końcówkę lata i jesieni, ale bilans po dziesięciu miesiącach pozostaje płaski.

Rynek nie daje impulsu

W okresie styczeń–październik 2025 wzrosty wśród sześciu głównych rynków są ograniczone i dotyczą przede wszystkim dwóch największych: Rosja osiąga 6 391 093 turystów (+2,3% r/r), a Niemcy 6 201 120 (+1,9%). Polska również pozostaje na plusie – 1 852 326 przyjazdów (+2,4% r/r) – ale ten wzrost ma zbyt małą skalę, aby zrównoważyć spadki na innych istotnych rynkach. W tym samym czasie Wielka Brytania spada do 4 052 941 (-3,7%), Iran do 2 552 483 (-7,6%), a Bułgaria do 2 310 486 (-5,8%). W efekcie, mimo dodatnich dynamik na trzech rynkach, łączny wynik Turcji po 10 miesiącach pozostaje praktycznie równy 2024. Z perspektywy rynku polskiego istotne jest to, że wzrost r/r budują przede wszystkim miesiące poza wysokim sezonem, a nie ścisły okres wakacyjno-czarterowy.

Polska: wzrost w ujęciu łącznym, ale w sezonie letnim dynamika jest niska

W okresie styczeń–październik 2025 liczba turystów z Polski wyniosła 1 852 326, wobec 1 808 919 rok wcześniej (+2,4% r/r). Najwyższe dynamiki występują na początku roku przy niskich wolumenach: styczeń 21 688 (+12%), luty 26 875 (+31%), marzec 11 275 (+19%). W miesiącach wysokiego wolumenu różnice są niewielkie: maj 237 377 (+4%), czerwiec 285 975 (-2%), lipiec 329 179 (+3%), sierpień 325 552 (+1%), wrzesień 298 133 (+1%). Wyraźniejszy plus pojawia się w październiku 195 778 (+6%), czyli już po szczycie wakacyjnym.

Po 10 miesiącach 2025 roku Turcja notuje wynik praktycznie równy 2024 (-0,12% r/r). O braku wzrostu decydują spadki w miesiącach o najwyższych wolumenach (maj–lipiec) oraz osłabienie na kilku dużych rynkach źródłowych (Wielka Brytania, Iran, Bułgaria) przy jednoczesnych, niewielkich wzrostach Rosji i Niemiec. Z perspektywy branży to istotne, bo słabszy środek sezonu zwiększa presję na domykanie sprzedaży w warunkach wysokiej podaży, a późniejsze odbicie poprawia wynik, ale nie zmienia jego charakteru: 2025 to rok stabilizacji po 2024, a nie rok kontynuacji wzrostu.

Artykuł w oparciu o dane Ministerstwa Kultury i Turystyki Turcji.

Więcej o Turcji przeczytasz tutaj

Artykuł Turcja 2025: stagnacja po rekordowym roku pochodzi z serwisu Turistico.

Cypr rośnie o 10% – bez fajerwerków, ale konsekwentnie

W okresie styczeń–sierpień 2025 roku Cypr odnotował wzrost liczby przyjazdów turystów zagranicznych o 10% w porównaniu z analogicznym okresem roku poprzedniego. Początek roku przyniósł umiarkowaną poprawę wyników – w styczniu liczba odwiedzających wzrosła o ponad 25% (112 tys. wobec 88 tys. rok wcześniej), a w lutym o 7%. W marcu ruch był zbliżony do poziomu sprzed roku, notując jedynie symboliczny spadek o 1,5 tys. osób. Wyraźne przyspieszenie nastąpiło w kwietniu, kiedy liczba turystów wzrosła o ponad 25% rok do roku, osiągając 419 tys. wobec 334 tys. w 2024. W kolejnych miesiącach tempo wzrostu ustabilizowało się – maj, czerwiec i lipiec przyniosły już tylko umiarkowane, ale konsekwentne zwyżki.

Cypr w roli mostu między Izraelem a światem

Silny wzrost liczby turystów z Izraela w 2025 roku to efekt kilku nakładających się zjawisk. Cypr stał się dla obywateli Izraela bezpieczną i łatwo dostępną alternatywą w regionie – geograficznie bliską, ale politycznie stabilną. W sytuacji utrzymującej się niepewności bezpieczeństwa i ograniczeń w podróżach do innych krajów Bliskiego Wschodu wyspa zyskała status „drugiego domu” – kierunku krótkich wyjazdów weekendowych i urlopowych, oddalonego o zaledwie 40 minut lotu od Tel Awiwu. Dodatkowym impulsem był rozwój połączeń – zarówno częstsze rejsy lotnicze, jak i przywrócone wiosną 2025 regularne promy między Hajfą a Larnaką, które szybko odzyskały popularność.

Wzrostowi sprzyjają też coraz silniejsze więzi gospodarcze i społeczne między krajami. Na Cyprze działa coraz więcej izraelskich firm technologicznych i finansowych, a część obywateli Izraela traktuje wyspę jako bazę do pracy zdalnej lub sezonowego pobytu. W efekcie przyjazdy z Izraela łączą dziś turystykę, biznes i rezydencję długoterminową. W pierwszych ośmiu miesiącach 2025 roku liczba izraelskich turystów wzrosła o 29% i przekroczyła 392 tysiące, co stanowi już ponad 13% całego ruchu zagranicznego na Cyprze.

Wzrosty widoczne są również na rynkach rumuńskim (+24%), niemieckim (+14%) i austriackim (+13%), natomiast Polska utrzymała solidny, 8-procentowy wzrost, pozostając trzecim najważniejszym rynkiem źródłowym. Ruch z Wielkiej Brytanii – mimo umiarkowanego wzrostu o 6% – nadal dominuje, z ponad milionem przyjazdów w analizowanym okresie. Na minusie znalazły się natomiast Grecja (-7%) i Francja (-15%), jako jedyne rynki, które w 2025 roku ograniczyły podróże na Cypr.

Polska stabilna, lecz bez przewagi poza sezonem

W 2024 roku Polska kilkakrotnie wysuwała się na drugą pozycję wśród rynków źródłowych Cypru – w styczniu, lutym i listopadzie – co pokazywało rosnące znaczenie wyjazdów poza głównym sezonem. W 2025 roku taka sytuacja miała miejsce tylko raz, w lutym, gdy w kolejnych miesiącach wyraźnie wzrósł udział turystów z Izraela. Latem utrzymała się dominacja Wielkiej Brytanii, Polska zachowała trzecią pozycję, a Niemcy umacniali czwartą. Piąte miejsce należało do Grecji, która – mimo niewielkiego spadku przyjazdów – pozostała w ścisłej czołówce rynków źródłowych. Układ w pierwszej piątce był więc stabilny, bez większych zmian pozycji, ale z widocznym przesunięciem środka ciężkości sezonu w stronę rynków bliskich geograficznie.

Potencjał wzrostu hamowany przez napięcia w regionie

Początek 2025 roku zapowiadał bardzo dobre wyniki polskiego rynku turystycznego na Cyprze. Po stabilnym styczniu, luty przyniósł imponujący wzrost o 21%, a wiosna utrzymała pozytywny trend – w kwietniu i maju liczba przyjazdów zwiększyła się odpowiednio o 15% i 16% w porównaniu z rokiem poprzednim. Dane sugerowały, że popyt odbudowuje się szybciej niż w 2024 roku i że polscy turyści coraz chętniej wybierają Cypr na wiosenny wypoczynek.

W marcu jednak ruch wyraźnie osłabł – liczba turystów spadła o prawie 6%. Spadek ten zbiegł się z nasileniem napięć w regionie, zwłaszcza z marcową eskalacją konfliktu w Izraelu, co mogło wpłynąć na decyzje podróżnych i przełożyć się na chwilowe spowolnienie rezerwacji. Podobna sytuacja mogła mieć miejsce w czerwcu, kiedy doszło do izraelskich nalotów na Iran – miesiąc ten, mimo początkowych prognoz wzrostu, zakończył się niemal na poziomie roku poprzedniego.

Lipiec przyniósł już wyraźne odbicie (+23%), potwierdzając, że czynniki polityczne wpływają głównie na miesiące przejściowe, podczas gdy sezon główny pozostaje odporny. Dane wskazują więc, że choć polski rynek utrzymuje silną pozycję, potencjał wzrostu jest okresowo hamowany przez napięcia w regionie, które podnoszą ostrożność w podejmowaniu decyzji wyjazdowych.

Dłużej nie znaczy drożej – różne modele podróży na Cyprze

Wydatki i długość pobytu pokazują, jak różne modele podróżowania kształtują się na poszczególnych rynkach źródłowych i jak zmienia się sposób konsumpcji turystyki na Cyprze w 2025 roku.

W 2025 roku średnie wydatki turystów na Cyprze utrzymują się na poziomie wyraźnie wyższym niż rok wcześniej, przy czym widać duże różnice między rynkami źródłowymi. Turyści z Wielkiej Brytanii pozostają grupą o najwyższych wydatkach – w miesiącach letnich przeciętny pobyt kosztował ich blisko 1000 euro, a dzienne wydatki przekraczały 100 euro. Wysokie wartości notuje także rynek izraelski, szczególnie na początku roku, gdy w styczniu i lutym wydatki dzienne sięgały odpowiednio 176 i 203 euro.

Polacy utrzymują się w grupie turystów o umiarkowanych wydatkach. Średni koszt pobytu w pierwszej połowie roku wahał się między 400 a 670 euro, a wydatki dzienne stabilnie oscylowały wokół 90 euro. Warto zauważyć, że wraz z początkiem sezonu letniego Polacy zwiększyli całkowite wydatki na pobyt, ale bez proporcjonalnego wzrostu kosztów dziennych – co oznacza raczej dłuższe niż droższe pobyty.

Na przeciwnym biegunie znalazła się Grecja, której turyści wydają najmniej – zarówno w ujęciu całkowitym, jak i dziennym. Dane potwierdzają więc utrzymującą się segmentację ekonomiczną rynków: brytyjscy i izraelscy turyści stanowią grupę premium, podczas gdy polski rynek zachowuje profil rodzinny i średniobudżetowy.

Polacy wydają coraz więcej, ale nadal ostrożnie

W 2025 roku różnice między średnimi wydatkami turystów na Cyprze a poziomem wydatków turystów z Polski pozostają wyraźne, choć dystans stopniowo się zmniejsza. Średni koszt pobytu dla turysty ogółem wahał się w pierwszej połowie roku między 600 a 870 euro, podczas gdy w przypadku Polaków mieścił się w przedziale 430–670 euro. Wydatki dzienne polskich turystów utrzymywały się na stabilnym poziomie ok. 90 euro – nieco poniżej średniej dla wszystkich rynków, ale bez gwałtownych wahań w ciągu roku.

Wiosną i latem 2025 roku Polacy zwiększyli łączną wartość pobytu przy zachowaniu podobnych kosztów dziennych, co potwierdza, że rosnące wydatki to efekt dłuższych, nie droższych wyjazdów. W marcu i kwietniu widoczne było lekkie spowolnienie, jednak od maja krzywa wydatków wraca na ścieżkę wzrostu. Dane wskazują, że choć polski turysta wciąż należy do grupy bardziej oszczędnych podróżnych, jego model konsumpcji staje się coraz bardziej zbliżony do średniej europejskiej.

Dwa lotniska, dwa modele turystyki – Larnaca dominuje, Pafos rośnie w siłę

Dane z lotnisk w Larnace i Pafos dobrze pokazują różnicę potencjałów między dwiema głównymi bramami wjazdowymi Cypru. Larnaca obsługuje zdecydowanie większy ruch pasażerski – w sezonie letnim 2025 liczba podróżnych przekroczyła tam 1,3 mln miesięcznie, podczas gdy w Pafos nieznacznie powyżej pół miliona. To właśnie Larnaca pozostaje centrum ruchu regularnego i przesiadkowego, z rozbudowaną siatką połączeń zarówno w ramach Europy, jak i na Bliski Wschód.

W przypadku rynku polskiego dysproporcja jest równie widoczna. W rozkładzie letnim z Polski realizowanych jest 35 rotacji tygodniowo do Larnaki i 15 do Pafos, a zimą proporcje niemal się wyrównują (28 vs 25), co wskazuje na rosnącą rolę Pafos w sezonie zimowym. Larnaca dominuje jako kierunek czarterowy i w segmencie lotów z głównych portów, natomiast Pafos rozwija się szybciej w ruchu niskokosztowym – zwłaszcza dzięki połączeniom z południa Polski i regionalnych lotnisk, takich jak Kraków czy Katowice.

Oba regiony pełnią więc odmienne funkcje w strukturze turystyki wyspy. Larnaca koncentruje ruch zorganizowany i biznesowy, będąc punktem tranzytowym i bazą dla wyjazdów na wschodni Cypr, natomiast Pafos – dzięki ofercie tanich linii i dostępności całorocznych połączeń – coraz mocniej przyciąga turystów indywidualnych oraz zimowych rezydentów. W perspektywie kolejnych sezonów to właśnie Pafos może stać się głównym beneficjentem rosnącego ruchu z Polski poza sezonem.

Między stabilnością a zależnością od regionu

Cypr kończy sezon letni 2025 roku ze stabilnym, 10-procentowym wzrostem liczby przyjazdów, umacniając swoją pozycję jako jeden z najbardziej odpornych kierunków wschodniego regionu Morza Śródziemnego. Dane wskazują jednak, że dynamika rozwoju nie jest równomierna – o ile główny sezon wakacyjny utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie, to miesiące przejściowe pozostają wrażliwe na napięcia polityczne w regionie, które szczególnie ograniczają potencjał rynków środkowoeuropejskich, w tym Polski.

Równolegle zmienia się struktura samego ruchu – rośnie udział rynków premium, takich jak Wielka Brytania i Izrael, podczas gdy Polska i Niemcy odpowiadają za wzrost ilościowy, oparty na dłuższych, lecz umiarkowanie kosztownych pobytach. W układzie przestrzennym wyspy coraz wyraźniej rysują się dwa bieguny turystyki: Larnaca, skupiająca ruch zorganizowany i czarterowy, oraz Pafos, które stopniowo przejmuje rolę całorocznego ośrodka turystyki indywidualnej i zimowej.

W efekcie Cypr wchodzi w kolejne sezony z dobrze zdywersyfikowaną strukturą popytu, ale też z wyraźną zależnością od sytuacji w regionie, która pozostaje kluczowym czynnikiem warunkującym tempo dalszego wzrostu.

Artykuł w oparciu dane publikowane pzrez Cyprysjki Urząd Statystyczny

Wiecej o Cyprze przeczytasz tutaj

Artykuł Polska na podium, ale z hamulcem – Cypr w cieniu regionalnych napięć pochodzi z serwisu Turistico.

Założenia metodyczne raportu

Dolomity obejmują obszar kilku jednostek administracyjnych Włoch. Najważniejsze z nich to Prowincja Autonomiczna Bolzano/Południowy Tyrol (Sudtirol), Prowincja Autonomiczna Trydent (Trentino) oraz prowincja Belluno w regionie Wenecja Euganejska. Niewielkie fragmenty masywu leżą także we Friuli-Wenecji Julijskiej (prowincje Udine i Pordenone), jednak ich znaczenie turystyczne jest marginalne – nie funkcjonują tam większe ośrodki ani baza noclegowa, dlatego nie są one ujęte w niniejszej analizie.
W raporcie wykorzystano trzy niezależne zbiory statystyk: Regione del Veneto (dla Belluno), IDM Sudtirol (Południowy Tyrol) oraz Visit Trentino (Trydent). Z uwagi na różnice definicyjne i sprawozdawcze między tymi instytucjami (m.in. klasyfikacja obiektów, zasady raportowania, definicje gościa/noclegu), wyniki prezentowane są rozłącznie i nie są sumowane do jednej wartości dla całych Dolomitów.

CZĘŚĆ 1. TRYDENT (TRENTINO)

Polska drugim rynkiem zagranicznym w Trydencie – ponad milion noclegów

Polska zajmuje w Trydencie (Trentino) drugą pozycję pod względem liczby przyjazdów i noclegów, ustępując jedynie Niemcom. W 2024 roku region odwiedziło 204,6 tys. Polaków, którzy wygenerowali 1,14 mln noclegów. To wynik wyraźnie wyższy niż w przypadku Czech (142,6 tys. przyjazdów i 657,6 tys. noclegów) czy Holandii (119,7 tys. i 586,9 tys.), a także Austrii i Wielkiej Brytanii.

Na pierwszym miejscu pozostają Niemcy z 746,3 tys. przyjazdów i 2,89 mln noclegów, ale przewaga polskiego rynku nad pozostałymi krajami Europy Środkowej i Zachodniej jest już bardzo wyraźna. Warto dodać, że średnia długość pobytu Polaków w Trydencie sięgnęła 5,6 nocy, co jest jednym z najwyższych wskaźników w całym zestawieniu i znacząco przewyższa wartości notowane m.in. w Austrii, Belgii czy Szwajcarii.

Trydent dla Polaków to przede wszystkim kierunek narciarski

Zgodnie z danymi udostępnionymi przez Visit Trentino do segementu górskiego przyporząkowano doliny/miejscowości: Val di Fassa, Val di Fiemme, Pine Cembra, S. Martino, Alpe Cimbra, Val di Sole, Campiglio Rendena, Paganella, do segmentu miejskiego: Trento, Monte Bondone, Rovereto, Valle di Non; do segmentu jezior: Garda Trentino, Valsugana

Sezonowość przyjazdów do Trydentu w ujęciu ogólnym opiera się na dwóch wyraźnych kulminacjach. Najsilniejsza przypada na zimę, kiedy od grudnia do marca liczba turystów górskich sięga 350–400 tys. miesięcznie. Drugi szczyt widoczny jest latem, w lipcu i sierpniu, gdy region przyciąga przede wszystkim turystów wypoczywających nad jeziorami – w tym okresie ruch przekracza 250 tys. osób miesięcznie. W porównaniu z tymi dwoma segmentami turystyka miejska ma marginalne znaczenie i pozostaje stabilna na poziomie kilkudziesięciu tysięcy przyjazdów w miesiącu.

W przypadku Polaków zależność od sezonu zimowego jest jeszcze silniejsza niż w ruchu ogółem. Zimą dominuje narciarstwo, podczas gdy wyjazdy nad jeziora czy do miast pozostają marginalne. Trentino w polskiej percepcji to przede wszystkim kierunek narciarski – co wynika z kalendarza ferii szkolnych, rodzinnego profilu wyjazdów oraz łatwego dojazdu samochodem – podczas gdy w szerszym obrazie turystyki regionu znaczącą rolę odgrywa także sezon letni, przyciągający gości nad jeziora i w góry.

Luty 2025 rekordowy – ponad 64 tys. Polaków w Trydencie

W 2025 roku przyjazdy Polaków do Trydentu osiągnęły rekordowe wartości. Największy wzrost odnotowano w lutym – 64,1 tys. wobec 38,3 tys. w 2024 roku, czyli +67%, w marcu wzrost był skromniejszy i wynosił 5%. Kwiecień nie przyniósł wzrostu przyjazdów, jednak końcówka roku, szczególnie grudzięń, powinien przynieść kolejne odbicie.

Val di Sole liderem

Do analizy przyjęto pięć dolin najczęściej odwiedzanych przez polskich turystów w Trydencie. Najwyższe wartości notuje Val di Sole, Pejo e Rabbi, gdzie w lutym 2025 liczba przyjazdów przekroczyła 20 tys. Polaków. Kolejne miejsca zajmują Val di Fassa oraz Val di Fiemme, oba o porównywalnych wolumenach w granicach 6–8 tys. w szczycie sezonu. Stabilne wyniki notują również Val Rendena (Madonna di Campiglio, Pinzolo) i Altipiani Cimbri e Vigolana, które w najlepszych miesiącach przyciągają po kilka tysięcy osób.

We wszystkich analizowanych dolinach widoczny jest ten sam rytm sezonowości – maksimum w styczniu i lutym, niskie wartości w okresie letnim i jesiennym oraz ponowny wzrost w grudniu. Dane te potwierdzają, że polski popyt w Trydencie koncentruje się w wybranych lokalizacjach narciarskich, a jego skala różni się w zależności od doliny.

CZĘŚĆ 2. POŁUDNIOWY TYROL (SUDTIROL)

Polska na trzecim miejscu wśród rynków zimowych Południowego Tyrolu

Południowy Tyrol notuje wyraźnie dwuszczytowy rytm sezonowy. Pierwszy szczyt przypada na zimę – w styczniu i lutym liczba przyjazdów przekracza 700 tys. miesięcznie. Po spadku wiosną (do 331 tys. w maju) następuje szybkie odbicie i druga kulminacja w lipcu i sierpniu, gdy do regionu przyjeżdża 1,1–1,2 mln turystów. To klasyczny układ dla regionów alpejskich: zima opiera się na narciarstwie i feriach, a lato na turystyce wakacyjnej – pieszych wędrówkach, rowerach i wypoczynku w dolinach. Okresy przejściowe, zwłaszcza maj i listopad, charakteryzują się minimalnym ruchem.

Na tle głównych rynków – niemieckiego i włoskiego, generujących odpowiednio 1,14 mln i 1,28 mln gości – Polska zajmuje trzecie miejsce z wynikiem 89 tys. przyjazdów i 537 tys. noclegów. To rezultat istotnie przewyższający Szwajcarię, Czechy, Holandię czy Austrię, które tradycyjnie stanowią dla regionu ważne zaplecze. Średnia długość pobytu Polaków wyniosła 6 nocy, co pokazuje, że rynek polski nie tylko zyskuje na skali, lecz także utrzymuje parametry zbliżone do dojrzałych rynków Europy Zachodniej.

Polacy? Tylko w styczniu i lutym

Przyjazdy z Polski do Południowego Tyrolu mają wyraźnie sezonowy zimowy charakter. W styczniu 2025 roku region odwiedziło 30 tys. Polaków, a w lutym liczba ta wzrosła aż do 40,9 tys., co jest najwyższym miesięcznym wynikiem w całym analizowanym okresie. Widać tu znaczną poprawę względem lat wcześniejszych – w lutym 2023 roku zanotowano 22,9 tys. przyjazdów, a w lutym 2024 roku 27,9 tys. Tak silna koncentracja potwierdza, że ferie zimowe są dla polskiego rynku absolutnie kluczowym momentem sezonu. Wiosną i latem liczba odwiedzających spada do kilku tysięcy miesięcznie, by ponownie wzrosnąć dopiero w grudniu, kiedy rozpoczyna się kolejny cykl zimowy.

Do szczegółowej analizy atrakcyjnosci tutystycznej Południowego Tyrolu wzięto pięć najpopularniejszych dolin odwiedzanych przez polskich turystów: Plan de Corones (Kronplatz), Val Gardenę, Tre Cime, Alta Badię oraz okolice Bressanone. W każdym przypadku widać podobny rytm sezonowy – maksimum przypada na styczeń i luty, minimalne wartości na miesiące letnie i ponowny wzrost w grudniu. Największą skalę osiąga Plan de Corones, gdzie w lutym 2025 roku liczba przyjazdów przekroczyła 10 tys. Drugim co do wielkości kierunkiem pozostaje Val Gardena, a mniejsze, choć stabilne wolumeny notują 3 Cime, Alta Badia i Bressanone.

Polska lepiej niż Austria i Holandia

W strukturze noclegów zimowych w Południowym Tyrolu dominuje rynek niemiecki, odpowiadający za 41,9 proc. wszystkich pobytów. Drugie miejsce zajmują Włosi z udziałem 31,2 proc., a pozostałe kraje znacząco odstają skalą. Polska z wynikiem 3,2 proc. plasuje się na tym samym poziomie co Szwajcaria i Czechy, wyprzedzając Holandię oraz Austrię. To pozycja, która potwierdza ugruntowaną rolę polskiego rynku wśród kluczowych zagranicznych źródeł ruchu zimowego.

Analiza przestrzenna wskazuje, że polscy turyści koncentrują noclegi w kilku wybranych dolinach. Największy udział notują Tre Cime i Alpe di Siusi – po 7 proc. wszystkich pobytów w tych ośrodkach przypada na gości z Polski. W Plan de Corones udział wynosi 5 proc., a w Alta Badii 4 proc. W Val Gardenie Polacy odpowiadają za 3 proc. ruchu noclegowego, a w pozostałych dolinach – od Val Venosta po Bolzano – udziały kształtują się na poziomie 1–2 proc. Taki rozkład potwierdza, że rynek polski nie tylko rośnie w ujęciu całkowitym, ale też uzyskuje zauważalne znaczenie w najbardziej konkurencyjnych ośrodkach narciarskich regionu.

Polacy wybierają inne doliny niż większość turystów

Struktura przyjazdów z Polski do Południowego Tyrolu pokazuje silną koncentrację w kilku ośrodkach. Najważniejszym kierunkiem pozostaje Plan de Corones (Kronplatz), który w 2025 roku odpowiadał już za 22,9 proc. polskiego ruchu. Wysokie udziały notowały również Tre Cime (12,3 proc.) i okolice Bressanone (11,4 proc.), a dalej uplasowały się Alta Badia (11,2 proc.) i Val Gardena (10,2 proc.). Widać więc, że ponad dwie trzecie polskich przyjazdów skupia się w pięciu najpopularniejszych dolinach, podczas gdy Merano, Alpe di Siusi czy Bolzano odgrywają rolę drugoplanową.

W zestawieniu z całym ruchem turystycznym regionu struktura wygląda inaczej. W 2025 roku dominującą pozycję ma Merano (19,8 proc.), a dalej plasują się Bressanone (16,5 proc.) i Plan de Corones (15,1 proc.). Udział Val Gardeny czy Alta Badii jest w ujęciu ogólnym istotnie niższy niż w przypadku polskich turystów. Dane te pokazują, że rynek polski ma własne preferencje lokalizacyjne – inne niż rynki niemiecki czy włoski – co sprawia, że jego rola w kształtowaniu struktury popytu w wybranych dolinach jest szczególnie widoczna.

Zimą dominują stoki, latem zyskują doliny spacerowe

W sezonie zimowym 2024/2025 absolutnym liderem pozostawał Plan de Corones (Kronplatz), który przyciągnął ponad 25 tys. polskich turystów. Kolejne miejsca zajmują Tre Cime, Alpe di Siusi i Alta Badia – wszystkie z wynikami między 7 a 12 tys. przyjazdów. Charakterystyczne jest, że zimą większość polskiego ruchu skupia się w kilku wybranych dolinach o silnym profilu narciarskim, a pozostałe ośrodki – takie jak Val Venosta czy Val d’Ega – odgrywają marginalną rolę.

Latem układ ten wygląda zupełnie inaczej. Najwięcej polskich turystów odwiedza okolice Bressanone, gdzie liczba przyjazdów sięga 5–6 tys. Plan de Corones i Alta Badia zajmują miejsca dalsze, a na znaczeniu zyskują też mniejsze doliny, takie jak Val Gardena, Val Venosta czy Val d’Ega. Struktura letnia jest wyraźnie bardziej zrównoważona – nie ma jednego dominującego ośrodka, a ruch rozkłada się pomiędzy kilka lokalizacji, co odzwierciedla zupełnie inny charakter pobytów.

Trzy gwiazdki wciąż dominują, ale najszybciej rosną kempingi i agroturystyka

Polscy turyści w Południowym Tyrolu najczęściej korzystają z hoteli trzygwiazdkowych, które w sezonie 2024/2025 wygenerowały 129,7 tys. noclegów. Niewiele mniejszym zainteresowaniem cieszą się hotele cztero- i pięciogwiazdkowe (111,9 tys.) oraz rezydencje (111,5 tys.). Kwatery prywatne odpowiadają za 101,8 tys. noclegów, a gospodarstwa agroturystyczne za 71 tys. W segmencie najtańszym, obejmującym hotele jedno- i dwugwiazdkowe, zarejestrowano 32,4 tys. noclegów, natomiast kempingi przyciągnęły 15,7 tys. gości z Polski.

Analiza dynamiki pokazuje jednak, że najszybciej rozwijają się segmenty dotąd mniej popularne. W 2025 roku liczba noclegów na kempingach wzrosła o 37 proc., a w obiektach jedno- i dwugwiazdkowych o 36 proc. Wysokie tempo notują również gospodarstwa agroturystyczne (+29 proc.) i kwatery prywatne (+23 proc.). Segment hoteli trzygwiazdkowych, choć nadal najważniejszy wolumenowo, rośnie najwolniej – o 15 proc. Oznacza to, że polski rynek stopniowo dywersyfikuje strukturę zakwaterowania, sięgając nie tylko po klasyczną ofertę hotelową, ale też po bardziej elastyczne i tańsze formy pobytu.

CZĘŚĆ 3. VENETO (PROWINCJA BELLUNO)

Polska trzecim rynkiem w Belluno

W 2024 roku do prowincji Belluno najwięcej turystów przyjechało z Niemiec – 81,9 tys. osób, które wygenerowały 219,5 tys. noclegów. Na drugim miejscu znalazły się Stany Zjednoczone (66,7 tys. przyjazdów i 144,9 tys. noclegów), a dalej Francja i Polska. Polacy z wynikiem 36,2 tys. przyjazdów i 176,9 tys. noclegów zajmują czwarte miejsce w strukturze rynków, ale wyróżniają się dłuższym średnim pobytem – blisko pięć nocy, podczas gdy w przypadku Francuzów czy Hiszpanów średnia nie przekracza trzech. To właśnie ten parametr sprawia, że Polska awansuje na trzecie miejsce w rankingu liczby noclegów, ustępując jedynie Niemcom i Amerykanom.

Kluczowym ośrodkiem w tej statystyce pozostaje Cortina d’Ampezzo, która skupia znaczną część całego ruchu turystycznego prowincji. To tutaj koncentrują się zarówno inwestycje infrastrukturalne, jak i najważniejsze wydarzenia sportowe, co czyni Cortinę najbardziej rozpoznawalną marką Dolomitów w regionie Veneto. Dane potwierdzają jej wyjątkową pozycję: w lutym 2025 roku liczba polskich przyjazdów przekroczyła 10 tys., co oznacza wzrost o 65 proc. w porównaniu z lutym 2024 i prawie dwukrotnie więcej niż dwa lata wcześniej. Wysokie wartości notowano również w styczniu – ponad 8 tys. przyjazdów – a także w miesiącach letnich, kiedy liczba Polaków w Cortinie utrzymuje się na poziomie 3–4 tys. miesięcznie. Szczególnie silne wzrosty widać w czerwcu i lipcu (+30 proc. rok do roku), co dowodzi, że Cortina przyciąga gości nie tylko zimą, lecz także jako całoroczny ośrodek premium, wyróżniający się na tle pozostałych dolin Belluno.

Dolomity w oczach Polaków to wciąż kierunek narciarski

Rynek polski w Dolomitach osiągnął w ostatnich latach skalę, która stawia go wśród kluczowych zagranicznych źródeł ruchu. W Południowym Tyrolu Polska jest już trzecim najważniejszym rynkiem zagranicznym w sezonie zimowym, w Trydencie generuje ponad milion noclegów rocznie, a w Cortinie notuje rekordowe wzrosty. Charakterystyka pozostaje spójna – dominują wyjazdy zimowe, skoncentrowane w kilku popularnych dolinach i oparte na tygodniowych turnusach rodzinnych. Latem popyt jest bardziej rozproszony, ale wciąż drugorzędny wobec zimy. Atutem rynku polskiego jest także wysoka liczba generowanych noclegów, wynikająca z dłuższych pobytów, co czyni go szczególnie atrakcyjnym dla regionu. Dolomity w oczach polskich turystów pozostają przede wszystkim kierunkiem narciarskim, a rosnąca skala przyjazdów sprawia, że Polska stała się jednym z filarów zagranicznego popytu w regionie.

Ciekawym testem dla rynku polskiego będzie Olimpiada Zimowa Mediolan–Cortina w lutym 2026 roku. W samym środku sezonu zimowego część bazy noclegowej zostanie (lub już została) zarezerwowana na potrzeby igrzysk, a wzrost cen w pozostałych obiektach ograniczy dostępność dla tradycyjnych rynków. Dla Polski może to oznaczać słabszy sezon 2025/2026, choć w dłuższej perspektywie region skorzysta na efektach promocyjnych i inwestycjach związanych z przygotowaniami do igrzysk.

Artykuł powstał dzięki danym udostępnionym przez Visit Trentino, Sudtirol i Regione del Veneto.

Więcej analiz przeczytasz tutaj

Artykuł Dolomity 2025: Polacy w czołówce rynków zagranicznych pochodzi z serwisu Turistico.

Najgorszy wynik od dwóch dekad

Turystyka na Kubie przeżywa bezprecedensowy kryzys. Najnowsze dane Oficina Nacional de Estadística e Información (ONEI) pokazują, że w pierwszym półroczu 2025 roku kraj odwiedziło 981,9 tys. turystów zagranicznych. Oznacza to spadek o 327,8 tys. w porównaniu do rok wcześniejszego, dokładnie o 25%. Oznacza to, że Kuba notuje dziś najniższy wynik w XXI wieku – poza latami pandemii COVID-19. Minister turystyki Juan Carlos García Granda przyznał w parlamencie, że sektor „przeżywa najgorszy moment od 2001 roku”, czyli od zamachów z 11 września, które wówczas mocno uderzyły w globalne podróże.

Hotele stoją puste

Jeszcze bardziej dramatyczny obraz wyłania się z danych o noclegach. Średnie obłożenie hoteli spadło do 21–24%, co oznacza, że trzy na cztery łóżka pozostają niewykorzystane. To poziom bez precedensu w turystyce światowej poza sytuacjami nadzwyczajnymi jak pandemia czy klęski żywiołowe. Łączna liczba noclegów zagranicznych gości zmniejszyła się z 7,9 mln w 2024 roku do 5,7 mln w 2025 roku, czyli o 27,8%. Przychody z działalności turystycznej spadły o jedną piątą – z 70,8 do 56,2 mld CUP.

Nawet międzynarodowe sieci hotelowe potwierdzają skalę problemu. Meliá odnotowała spadek RevPAR o 20,8% i średnie obłożenie na poziomie 40,5%. W tym samym czasie w hotelach na Dominikanie czy Meksyku wskaźniki te przekraczają często 70–80%.

Załamanie na głównych rynkach źródłowych

Największy rynek dla Kuby – Kanada, zanotowała wyraźną zapaść – liczba turystów spadła z 577,6 tys. do 428,1 tys. w pierwszej połowie roku. Również Rosja, która miała stać się kołem ratunkowym dla kubańskiej turystyki, rozczarowała: przyjazdy zmalały niemal o połowę – ze 112,7 tys. do 63,7 tys. Łącznie ruch turystyczny, krajowy i międzynarodowy, skurczył się z 1,3 mln do 981,8 tys. osób. To oznacza, że Kuba straciła w pół roku ponad 300 tys. podróżnych.

Jakość usług pod ostrzałem

Problemy nie ograniczają się wyłącznie do statystyk. Turystów odstraszają niedobory żywności i pogarszająca się jakość posiłków, awarie w hotelach – od cieknących kranów po niesprawne urządzenia. Wiele skarg dotyczy niewystarczającej liczby personelu sprzątającego. W sieci krążą relacje zawiedzionych gości, którzy wskazują, że standard kubańskich hoteli, w tym tych pięciogwiazdkowych, coraz bardziej odbiega od międzynarodowych oczekiwań. Coraz częściej pojawiają się również sygnały dotyczące braku bezpieczeństwa.

Nowy czynnik: kryzys energetyczny

Sytuację pogarszają długotrwałe przerwy w dostawach prądu, które sięgają średnio 20 godzin dziennie w wielu częściach wyspy. Uniemożliwia to prawidłowe funkcjonowanie hoteli, restauracji i transportu, dodatkowo zniechęcając odwiedzających.

Perspektywy i możliwe wyjścia z kryzysu

Rząd kubański liczy na inwestycje z Rosji i Chin w infrastrukturę hotelową. Stawia także na odbudowę siatki połączeń lotniczych z Ameryką Łacińską. Eksperci podkreślają jednak, że bez realnej poprawy jakości usług wyspa nie odzyska swojej pozycji. Wymagana jest też większa dywersyfikacja rynków oraz stabilność infrastrukturalna. Coraz częściej mówi się również o konieczności głębszych reform gospodarczych, które pozwoliłyby branży działać w bardziej konkurencyjnym otoczeniu.

Artykuł na podstwie danych ONEI oraz Preferente.

Więcej o Kubie przeczytasz tutaj

Artykuł Kuba bez turystów: trzy czwarte łóżek hotelowych jest pustych pochodzi z serwisu Turistico.

H1 2025: spadek o 1% w miejsce zapowiadanych wzrostów

W 2024 roku Turcję odwiedziło 52 mln turystów zagranicznych i dodatkowe 5 mln krajowych, co dało rekordowe 57 mln gości. Na ten rok Ministerstwo Turystyki zapowiedziało ambitny cel – 60 mln turystów łącznie. Już jednak dane z pierwszego półrocza wskazują, że realizacja tego planu będzie trudna: liczba przyjazdów z zagranicy spadła o 1% r/r, a widać wyraźne osłabienie na kluczowych rynkach źródłowych. Na podstwie danych z granicy (zatem obejmujące zarówno porty lotnicze, jak i przejścia lądowe oraz porty) – w I półroczu 2025 Turcja przyjęła 21 399 784 turystów zagranicznych, co oznacza spadek o 1 r/r. Wśród sześciu największych rynków niemal wszędzie widać minusy: Rosja -2% (2,61 mln), Niemcy -1% (2,42 mln), Wielka Brytania -1% (1,75 mln), Iran -5% (1,36 mln) i Bułgaria -10% (1,25 mln). Jedynym rynkiem na plusie jest Polska: +2% (703,7 tys.), ale skala wzrostu jest zbyt mała, by zrównoważyć spadki na rynkach źródłowych.

Polska – wzrost tylko symboliczny

W pierwszym półroczu 2025 roku z Polski do Turcji przyjechało 703 684 turystów, co oznacza wzrost o 2,5% r/r. Wynik ten jest jednak znacznie poniżej dwucyfrowych dynamik notowanych w poprzednich sezonach. Po bardzo dobrym lutym (+31%) i solidnym styczniu (+11%), kolejne miesiące przyniosły wyraźne spowolnienie — w maju wzrost wyniósł jedynie +4%, a w czerwcu, który otwiera szczyt sezonu, zanotowano już spadek o 2% r/r. Najwięcej turystów z Polski przyjechało właśnie w czerwcu (285 975 osób), ale brak wzrostu w kluczowym miesiącu letnim może być sygnałem, że popyt na Turcję z polskiego rynku zaczyna się stabilizować po rekordowych latach (https://turistico.pl/turcja-idzie-na-rekord/).

Warto dodać także kontekst ukraiński – w pierwszym półroczu 2025 roku do Turcji przyjechało 416 tys. obywateli Ukrainy (+3% r/r). Należy założyć, że część z nich korzystała z połączeń realizowanych z polskich lotnisk. Oznacza to, że realny udział Polski, rozumianej jako rynek oferowanych miejsc lotniczych, może być wyższy niż 3,29% wskazywane obecnie przez Ministerstwo Kultury i Turystyki Turcji.

Antalya i Stambuł – dwie bramy do Turcji, ale wzrostów brak

W pierwszym półroczu 2025 roku lotniska w Antalyi i Stambule obsłużyły łącznie blisko 19,9 mln pasażerów międzynarodowych, co odpowiada 67,6% wszystkich przylotów do Turcji. Sama Antalya przyjęła 11,39 mln podróżnych (praktycznie tyle samo co rok wcześniej), a Stambuł – 8,43 mln. Dane pokazują, że wzrost ruchu w tych kluczowych portach jest minimalny, co wprost podważa realność osiągnięcia celu 60 mln turystów w całym 2025 roku, wyznaczonego przez Ministerstwo Turystyki (wobec 57 mln w rekordowym 2024 roku).

Co więcej, aż 6 z 10 największych rynków źródłowych – Rosja, Francja, Niemcy, Polska, USA i Holandia – ma udział przylotów do tych dwóch lotnisk przekraczający 70%. Tak silna koncentracja oznacza, że brak wyraźnych wzrostów w Antalyi i Stambule automatycznie zmniejsza szanse na poprawienie ubiegłorocznego rekordu, nawet jeśli mniejsze porty odnotują lepsze wyniki.

W momencie publikacji artykułu dostepne są już dane TAV Airport* z wynikami za lipiec. Wynika z nich, że lotnisko w Antalyi przyjęło 4 960 536 psażerów zza granicy, co oznacza spadek o 1% względem 2024 roku, kiedy turstów międzynarodowych było 5 023 003. Oznacza to, że wysoki sezon, póki co nie poprawi wyników tureckiej turystyki w tym roku.

*TAV Airports zarządza m.in. lotniskami w Antalyi, Izmirze, Ankarze, Bodrum i Gazipaşa (Alanya), ale nie w Istambule, stąd dane za lipiec nie dotyczą tego lotniska.

Artykuł w oparciu o dane Ministerstwa Kultury i Turystyki Turcji, Turizm DataBank oraz TAV Airports

Więcej o Turcji przeczytasz tutaj

Artykuł Turcja nie rośnie jak planowano. Polska też bez imponujących wyników pochodzi z serwisu Turistico.

Polska z najwyższym wzrostem

W pierwszej połowie 2025 roku Madera przyjęła ponad 1,16 mln turystów, co oznacza wzrost o 9% rok do roku. Zdecydowaną większość – 78% – stanowili goście zagraniczni, wśród których dominowali Niemcy (174,4 tys. przyjazdów) i Brytyjczycy (158,5 tys.). Polska znalazła się na czwartym miejscu z wynikiem 76,9 tys. wizyt, wyprzedzając m.in. Holandię i USA, i notując jednocześnie najwyższą dynamikę wzrostu spośród wszystkich rynków – +31%. Wyraźne wzrosty odnotowano także na rynkach holenderskim (+16%) i belgijskim (+14%), podczas gdy Hiszpania (-15%) i Francja (-4%) zanotowały spadki.

W okresie styczeń–czerwiec 2025 roku turyści zrealizowali na Maderze ponad 6 mln noclegów, o 9% więcej niż rok wcześniej. 83% wszystkich noclegów przypadło na gości zagranicznych. Najwięcej zrealizowali ich Niemcy (1,17 mln) i Brytyjczycy (1,05 mln), ale Polska zajęła trzecie miejsce z wynikiem 447,3 tys., wyprzedzając Francję i Holandię. To właśnie rynek polski zanotował najwyższy wzrost w zestawieniu – +32% – co pokazuje, że Polacy nie tylko częściej wybierają Maderę, ale też zostają tam dłużej.

Zimowy szczyt i letnie odbicie w przyjazdach z Polski

Dane za okres styczeń 2024 – czerwiec 2025 potwierdzają sezonowość przyjazdów z Polski. Największy napływ gości odnotowano w lutym 2025 roku (15,9 tys. przyjazdów), tuż po styczniowym piku (15,3 tys.), co potwierdza silną pozycję sezonu zimowego. Wysokie wartości utrzymują się również w miesiącach letnich – lipiec i sierpień 2024 przyciągnęły odpowiednio 12,8 tys. i 13,2 tys. osób. Najsłabsze wyniki przypadły na kwiecień 2024 (9,9 tys.) oraz kwiecień 2025 (13,0 tys.), jednak wartości te są wyraźnie wyższe niż rok wcześniej. Rytm sezonowy wskazuje, że dla Polaków Madera pozostaje kierunkiem całorocznym, z wyraźnymi pikami w zimie i mniejszym, ale stabilnym odbiciem latem.

Będzie drożej i ciaśniej

Średnia cena za pokój (ADR) i obłożenie hoteli na Maderze odzwierciedlają ten sezonowy rytm. Najwyższe ceny osiągnięto w sierpniu 2024 (142 EUR) oraz maju 2025 (134 EUR), a maksymalne obłożenie – 78% – utrzymywało się we wrześniu i październiku 2024 oraz w czerwcu 2025. Najsłabsze wyniki odnotowano w okresach przejściowych: listopad i grudzień 2024 (poniżej 60%) oraz styczeń–luty 2025 (57–66%). Wiosna i wczesne lato 2025 przyniosły szybki powrót do wysokich wartości, co potwierdza stabilny popyt w kluczowych miesiącach turystycznych.

Powyższe dane potwierdzają wniosek, który na łamach Turistico pojawiał się już wielokrotnie – polski turysta podróżuje najchętniej w okresach, gdy destynacja oferuje najbardziej korzystne ceny, czyli przy najniższym ADR. Do sukcesu rynku polskiego na Maderze przyczyniła się także coraz gęstsza siatka połączeń lotniczych, zarówno czarterowych, jak i niskokosztowych. Istotnym impulsem była decyzja Wizz Aira o zwiększeniu przepustowości na trasie Gdańsk–Funchal – dodatkowy samolot pojawił się w siatce przewoźnika w grudniu 2023 roku, wzmacniając ofertę zimową i poprawiając dostępność wyspy dla pasażerów z północy Polski.

Turystyka jest jednym z filarów gospodarki Madery – w 2019 roku wygenerowała 723,1 mln euro wartości dodanej brutto związanej z turystyką (VABGT – Valor Acrescentado Bruto Gerado pelo Turismo), czyli części całkowitej wartości dodanej regionu, która powstaje w wyniku działalności typowo turystycznej. To aż 16,2% całej gospodarki wyspy. Konsumpcja turystyczna sięga 1,48 mld euro, co odpowiada 28,8% PKB regionu. W sektorach turystycznych pracuje 23 836 osób, czyli 17% wszystkich zatrudnionych, z czego hotele i podobne obiekty noclegowe dają pracę 10 322 osobom, a restauracje – 8 157. Branża generuje 296,4 mln euro wynagrodzeń, co stanowi 13,6% wszystkich pensji w regionie. Największy wkład w VABGT mają hotele i podobne obiekty, transport morski oraz rezydencje drugiego zamieszkania – każdy z tych segmentów odpowiada za pełną wartość dodaną w swojej kategorii. Wysoki udział restauracji (52,8% VABGT) i usług rekreacyjnych (46,3%) pokazuje, że wydatki turystów na Maderze w dużej mierze wykraczają poza nocleg, wspierając szerokie spektrum lokalnej gospodarki.

Artykuł opracowano na podstawie danych udostępnionych przez Urząd Statystyczny Madery

Więcej o Portugalii przeczytasz tutaj

Artykuł Madera 2025: Polska liderem wzrostu – +31% przyjazdów w pół roku pochodzi z serwisu Turistico.

Francja na szczycie, Polska z awansem

W 2024 roku największą grupę turystów stanowili Francuzi. Przyjechało ich ponad 2,4 mln i stanowili prawie jedną trzecią wszystkich turystów zagranicznych. Należy pamiętać, że do 1956 r. Maroko było protektoratem Francji, a język francuski jest używany powszechnie w administracji, prawie, biznesie i szkolnictwie wyższym. Na drugim miejscu znaleźli się Hiszpanie, co dość oczywiste z racji położenia geograficznego. Ich liczba wynosiła 1,5 mln. Oznacza to, że prawie co piąty odwiedzający Maroko pochodził z tego kraju. Prawie milion było Brytyjczyków, niecałe pół miliona Włochów. Polska z liczbą 131 tys. zajęła miejsce 9. I jest to awans o jedną pozycję względem roku poprzedniego. Na uwagę zasługuje jednak bardzo duża dynamika – aż o 58%. Oprócz Chin żaden inny rynek nie rośnie tak szybko jak nasz.

Zimowy szczyt sezonu dla Polaków

Z całą pewnością najważniejszym okresem do odwiedzenia Maroka dla turystów z Polski jest sezon listopad–marzec. W pozostałe miesiące roku (szczególnie latem) liczba turystów z naszego kraju jest na tyle niewielka, że nie jest wykazana w rankingu rynków źródłowych i statystyki nie są publikowane. Co ważniejsze, znane są już dane za styczeń i luty 2025 roku i wynika z nich, że rynek polski nadal rośnie – o 18% w styczniu i o 48% w lutym.

Marrakesz turystycznym centrum Maroka

Najważniejszym miejscem dla turystyki Maroka jest Marrakesz. To tutaj zarezerwowano 35% wszystkich noclegów w 2024 roku. Może to być zaskakujące dla turysty z Polski, który jako turystyczne serce kraju uważa Agadir. Jednak liczby jednoznacznie pokazują, że mimo iż kurort atlantycki ma największe wzrosty w liczbie przyjazdów, to stanowi zaledwie 22% wszystkich rezerwacji noclegów. Warto zwrócić uwagę również na rejon Al Haouz, czyli Góry Atlas. Wzrost przyjazdów może świadczyć o tym, że turystów do Maroka przyciągają nie tylko plaże Agadiru, ale również turystyka górska.

Marrakesz zdominował również ruch lotniczy

To lotnisko w Marrakeszu jest najważniejszym punktem wjazdu do kraju nie tylko dla turystów zagranicznych, ale także dla mieszkańców kraju – w 2024 roku obsłużył 4,3 mln pasażerów. Połowę mniej wjazdów notuje port lotniczy w Casablance, a dalej są porty morskie w Ceucie i Melilli (enklawy hiszpańskie, które urzymują liczne połączenia promowe z kontynentem). Dopiero za nimi znajduje się Agadir, który w 2024 roku zanotował 1,2 mln wjazdów.

4-gwiazdkowe hotele wciąż najchętniej wybierane

Co czwarty nocleg w 2024 został zarezerwowany w hotelu 4-gwiazdkowym. Jest to o 11% więcej niż w 2023 roku. Niewiele mniej (23%) noclegów stanowiły hotele 5-gwiazdkowe. W tej kategorii dynamika nie jest tak duża i wynosi zaledwie 6% względem 2023 roku. Hotele klubowe wybierało 13% turystów, o 26% więcej niż rok wcześniej. Hotele 3-gwiazdkowe to zaledwie 10% wszystkich rezerwacji. Te cztery kategorie stanowią trzy czwarte wszystkich noclegów. Pozostałe kategorie zakwaterowania mają znaczenie marginalne.

Polska staje się jednym z najbardziej obiecujących rynków źródłowych dla Maroka, z wyraźną tendencją wzrostową nie tylko w sezonie zimowym. Jeśli dynamika utrzyma się w kolejnych miesiącach, Polska może wkrótce dołączyć do grona kluczowych rynków europejskich dla marokańskiej turystyki.

Opracowano na podstawie danych udostępnionych przez Obserwatorium Turystyczne Maroka

Więcej analiz turystycznych przeczytasz tutaj

Artykuł Polska w pierwszej dziesiątce rynków Maroka. Wzrost o 58% w rok pochodzi z serwisu Turistico.